WIA-uitkering geweigerd na niet-toegenomen oogklachten

Samenvatting

Deze zaak betreft een voormalig medewerker schoonmaakonderhoud die zich in 2015 ziekmeldde met oogklachten en van 2017 tot 2019 een WGA-uitkering ontving op grond van de Wet WIA, vastgesteld op 100% arbeidsongeschiktheid. Na herbeoordeling werd de uitkering per 20 augustus 2019 beëindigd omdat de arbeidsongeschiktheid onder de 35%-grens lag. Dit besluit werd bevestigd door de Centrale Raad van Beroep in februari 2023 en stond daarmee onherroepelijk vast. In december 2022 meldde appellant zich opnieuw bij het UWV met toegenomen oogklachten, met als ingangsdatum 17 februari 2020. Het UWV weigerde echter een nieuwe WIA-uitkering toe te kennen. De kern van de juridische vraag was of appellant voldeed aan de wettelijke voorwaarde dat zijn beperkingen, voortkomend uit dezelfde oorzaak als de eerdere arbeidsongeschiktheid, aantoonbaar waren toegenomen binnen vijf jaar na de beëindiging van zijn vorige uitkering. Zowel de rechtbank als de Centrale Raad van Beroep oordeelt dat dit niet het geval is. De verzekeringsarts bezwaar en beroep concludeerde dat geen sprake was van een relevante toename van de beperkingen binnen de vereiste termijn. De Raad laat het oordeel van de rechtbank in stand en verklaart het hoger beroep ongegrond. De uitspraak heeft geen nieuwe rechtsontwikkeling tot gevolg, maar bevestigt de bestaande, strikte uitleg van de hernieuwde aanvraagregels in de Wet WIA. Voor betrokkene betekent dit dat hij geen recht heeft op een WIA-uitkering en zijn inkomenssituatie op andere wijze zal moeten regelen. De zaak illustreert hoe hoog de bewijslast ligt voor voormalige uitkeringsgerechtigden die opnieuw aanspraak maken op WIA na een eerdere beëindiging.