Hoger beroep WMO-hulp bij huishouden niet-ontvankelijk wegens procesbelang

Samenvatting

Deze zaak betreft een vrouw geboren in 1973 die lijdt aan een ernstige aandoening aan het hart- en vaatstelsel, waardoor zij bij de overgang van zittend naar staand een abnormale toename van de hartslagfrequentie ervaart en neiging heeft tot flauwvallen. Als gevolg hiervan is zij grotendeels aan bed of bank gebonden. Op 1 augustus 2022 vroeg zij bij het college een maatwerkvoorziening op grond van de Wmo 2015 aan voor hulp bij het huishouden. Het college wees die aanvraag aanvankelijk af omdat van haar inwonende meerderjarige dochter gebruikelijke hulp verwacht werd. Na een gegrond bezwaar kende het college haar 60 minuten per week hulp bij het huishouden toe in de vorm van zorg in natura, waarbij de Beleidsregels maatschappelijke ondersteuning Uithoorn 2023 en het CIZ Protocol werden toegepast. De rechtbank verklaarde het beroep van appellante ongegrond en liet het besluit in stand. In hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep betwistte appellante primair de urenomvang en stelde zij dat van haar dochter in redelijkheid geen gebruikelijke hulp verlangd kan worden. De juridische vraag was of de toegekende 60 minuten per week toereikend was en of de beleidsmatige toerekening van gebruikelijke hulp aan de dochter rechtmatig was. De Centrale Raad van Beroep komt echter niet toe aan een inhoudelijke beoordeling. De Raad oordeelt dat appellante geen procesbelang (meer) heeft bij het hoger beroep – vermoedelijk omdat het college hangende de procedure alsnog een ruimere of passende voorziening heeft verstrekt – en verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk. Hierdoor blijft er geen gezaghebbend oordeel over de inhoudelijke rechtsvraag. De uitspraak heeft daarmee beperkte precedentwerking en is hoofdzakelijk van belang als bevestiging van de procesrechtelijke regel dat een procesbelang gedurende de gehele procedure aanwezig moet zijn.