ZW-uitkering geweigerd: kok geschikt geacht voor eigen werk
ECLI:NL:CRVB:2026:1234, Centrale Raad van Beroep, 17-09-2026, 25/1802 ZW
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Het Uwv heeft terecht geweigerd appellant een ZW-uitkering toe te kennen. De Raad volgt appellant niet dat hij door zijn (medische) beperkingen niet in staat was om zijn eigen werk te verrichten.
Kern van de zaak
Een voormalig kok vroeg een Ziektewetuitkering aan na ziekmelding op 1 mei 2024 met mentale en fysieke klachten, volgend op het overlijden van zijn dochtertje in mei 2023. Het UWV weigerde de uitkering omdat appellant geschikt werd geacht voor zijn laatste werk. Appellant ging in bezwaar, beroep en uiteindelijk hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard; de ZW-uitkering blijft geweigerd. De doorslaggevende reden is dat appellant na het overlijden van zijn dochtertje en tijdens lopende psychische behandeling is blijven werken in zijn maatgevende arbeid, waaruit de verzekeringsarts bezwaar en beroep inzichtelijk heeft afgeleid dat hij per 1 mei 2024 geschikt was voor zijn eigen werk.
Impactscore
LaagDe uitspraak past geheel binnen bestaande jurisprudentie over de ZW-geschiktheidsbeoordeling en stelt geen nieuwe rechtsregels. Het betreft een individuele feitelijke toetsing zonder bredere precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Appellant werkte als kok voor 5 uur per week; dit geldt als de maatgevende arbeid voor de ZW-beoordeling.
- 2Ondanks psychische beperkingen na het overlijden van zijn dochtertje (mei 2023) heeft appellant tot einde dienstverband op 30 september 2023 in de maatgevende arbeid gewerkt.
- 3De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft op basis van dit feitelijk functioneren gemotiveerd geconcludeerd dat appellant per 1 mei 2024 geschikt is voor zijn eigen werk.
- 4Appellant heeft in beroep noch in hoger beroep nieuwe medische informatie ingebracht ter onderbouwing van zijn standpunt.
- 5De Centrale Raad van Beroep bevestigt het oordeel van de rechtbank en het UWV; het bestreden besluit blijft in stand.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat feitelijk functioneren in de maatgevende arbeid – ook bij aanwezige beperkingen – zwaarwegend bewijs oplevert voor geschiktheid in de ZW-beoordeling. Zonder nieuwe medische onderbouwing kan een verzekeringsartsrapport dat op dit functioneren voortbouwt standhouden.
Praktische impact
Appellant ontvangt geen ZW-uitkering en is aangewezen op andere inkomensbronnen of voorzieningen. Voor vergelijkbare gevallen betekent dit dat werknemers die ondanks klachten blijven doorwerken, bij latere ziekmelding moeilijker aanspraak kunnen maken op ZW als zij geen nadere medische stukken overleggen.
Onderwerp-impact
In de uitvoeringspraktijk van het UWV onderstreept deze uitspraak het belang van tijdige medische documentatie bij ziekmelding na een ingrijpende life-event; het enkel aanvoeren van klachten zonder objectiverende medische informatie is onvoldoende om een ZW-weigering aan te tasten.
Samenvatting
Appellant, een voormalig kok die vijf uur per week werkte bij een eetgelegenheid, meldde zich op 1 mei 2024 ziek met mentale en fysieke klachten. De klachten hielden verband met het overlijden van zijn dochtertje in mei 2023. Het UWV weigerde een Ziektewetuitkering per die datum, omdat appellant naar het oordeel van de verzekeringsarts geschikt was voor zijn laatste werk. Aan dit oordeel lag ten grondslag dat appellant na het overlijden van zijn dochtertje en tijdens een lopend psychisch behandeltraject (gestart augustus 2023) tot het einde van zijn dienstverband op 30 september 2023 gewoon was blijven werken in zijn maatgevende arbeid. Het feitelijk kunnen vervullen van die arbeid, ondanks de vastgestelde psychische beperkingen, gold als inzichtelijke onderbouwing van de conclusie dat appellant per 1 mei 2024 eveneens geschikt was voor datzelfde werk. Na ongegrondverklaring van het bezwaar en het beroep bij de rechtbank, stelde appellant hoger beroep in bij de Centrale Raad van Beroep. De centrale juridische vraag was of het UWV terecht had geconcludeerd dat appellant niet arbeidsongeschikt was in de zin van de Ziektewet. De Centrale Raad van Beroep bevestigt het oordeel van de rechtbank. Doorslaggevend is dat appellant in de relevante referteperiode feitelijk heeft gefunctioneerd in zijn maatgevende arbeid, ondanks zijn klachten, en dat hij zowel in beroep als in hoger beroep heeft nagelaten nieuwe medische informatie in te brengen die tot een ander oordeel had kunnen leiden. Het rapport van de verzekeringsarts bezwaar en beroep wordt als toereikend en inzichtelijk gemotiveerd beoordeeld. Het hoger beroep is ongegrond en de ZW-uitkering blijft geweigerd. De uitspraak bevestigt de lijn dat feitelijk arbeidsfunctioneren tijdens een ziekteperiode zwaarwegend bewijs oplevert bij de beoordeling van latere ziekmeldingen, en dat een appellant die dit wil weerleggen met concrete medische stukken moet komen.