ZW-uitkering beëindigd na eerstejaars beoordeling calcaneus fractuur
ECLI:NL:CRVB:2026:1233, Centrale Raad van Beroep, 17-09-2026, 25/2265 ZW
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Beëindiging ZW-uitkering van appellant omdat hij meer dan 65% kan verdienden van het loon dat hij verdiende voordat hij ziek werd. De Raad is met de rechtbank van oordeel dat appellant voor de toepassing van artikel 19aa van de ZW is te beschouwen als een verzekerde zonder werkgever en dat dus terecht toepassing is gegeven aan de artikelen 19aa en 19ab van de ZW. Appellant heeft geen recht op 104 weken ziekengeld. De Raad overweegt verder dat het Uwv gelet op de datum van de ziekmelding van appellant op 5 januari 2024 terecht heeft vastgesteld dat 4 januari 2024 de datum in geding betreft wat betreft de EZWb. Voldoende medische en arbeidskundige grondslag. Voldoende zorgvuldig verzekeringsgeneeskundig onderzoek. Het Uwv heeft voldoende gemotiveerd dat de geduide functies passend zijn voor appellant.
Kern van de zaak
Appellant ontving een ZW-uitkering wegens fysieke belemmeringen door een calcaneus fractuur aan zijn rechtervoet, opgelopen in 2008. Na een eerstejaars ZW-beoordeling stelde het UWV vast dat hij nog meer dan 65% van zijn vroegere loon kon verdienen. Het UWV beëindigde daarop zijn ZW-uitkering per 16 maart 2024, waartegen appellant bezwaar en later beroep instelde.
Beslissing van de rechter
De uitspraak betreft een hoger beroepsprocedure bij de Centrale Raad van Beroep; de tekst is onvolledig en de eindbeslissing in hoger beroep is niet weergegeven. Wel staat vast dat de rechtbank Den Haag eerder het niet tijdig beslissen op bezwaar gegrond verklaarde en het UWV verplichtte alsnog een besluit te nemen op straffe van een dwangsom van €100 per dag met een maximum van €15.000.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele ZW-beëindigingszaak zonder aanwijzingen voor richtinggevende rechtsontwikkeling; de uitspraak is bovendien onvolledig, waardoor de inhoudelijke beslissing van de CRvB niet kan worden beoordeeld.
Belangrijkste punten
- 1Appellant ziek gemeld vanuit WW-situatie op 5 januari 2023 wegens calcaneus fractuur rechtervoet; ZW-uitkering toegekend per 6 april 2023.
- 2Na eerstejaars ZW-beoordeling (EZWb) werd appellant arbeidsgeschikt bevonden voor andere functies en in staat geacht 84,48% van het maatmaninkomen te verdienen.
- 3UWV beëindigde de ZW-uitkering per 16 maart 2024 op grond van de 65%-drempel in de Ziektewet.
- 4Rechtbank Den Haag verklaarde beroep wegens niet tijdig beslissen gegrond en legde dwangsom op van €100/dag tot maximaal €15.000.
- 5De volledige inhoudelijke beslissing van de Centrale Raad van Beroep in hoger beroep is niet opgenomen in de beschikbare tekst.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de toepassing van de 65%-drempel als maatstaf voor beëindiging van de ZW-uitkering na de eerstejaars beoordeling; de inhoudelijke toetsing door de CRvB is wegens de onvolledige tekst niet te beoordelen.
Praktische impact
Voor appellant betekent de beëindiging van de ZW-uitkering dat hij aangewezen is op andere functies of uitkeringen; de eerder opgelegde dwangsom bij niet tijdig beslissen biedt enige waarborg voor voortvarend handelen door het UWV.
Onderwerp-impact
In het domein van sociale zekerheid benadrukt deze zaak het belang van tijdige besluitvorming door uitvoeringsinstanties en de rol van de eerstejaars ZW-beoordeling bij arbeidsongeschiktheid met een fysieke oorzaak.
Samenvatting
Appellant, werkzaam geweest als medewerker voor gemiddeld 31,68 uur per week, meldde zich op 5 januari 2023 ziek vanuit een WW-situatie wegens fysieke klachten als gevolg van een calcaneus fractuur aan zijn rechtervoet, opgelopen in 2008. Het UWV kende hem met ingang van 6 april 2023 een uitkering op grond van de Ziektewet toe. In het kader van de eerstejaars Ziektewet-beoordeling werd appellant belastbaar geacht voor andere passende functies, waarmee hij 84,48% van zijn vroegere maatmaninkomen kon verdienen. Op grond van de wettelijke 65%-drempel beëindigde het UWV de ZW-uitkering per 16 maart 2024. Appellant maakte bezwaar, maar het UWV liet besluitvorming op zich wachten. Nadat appellant beroep instelde wegens het uitblijven van een beslissing op bezwaar, verklaarde de rechtbank Den Haag dit beroep bij uitspraak van 6 december 2024 gegrond. De rechtbank vernietigde het met een besluit gelijkgestelde niet tijdig beslissen, droeg het UWV op binnen zes weken een besluit op bezwaar te nemen en verbond hieraan een dwangsom van €100 per dag met een maximum van €15.000. De zaak bereikte vervolgens de Centrale Raad van Beroep in hoger beroep. De beschikbare tekst van de uitspraak van 17 september 2026 is onvolledig: de inhoudelijke overwegingen en de eindbeslissing van de CRvB zijn niet weergegeven, zodat niet kan worden vastgesteld hoe de Raad het hoger beroep heeft beslecht. De zaak illustreert de werking van de eerstejaars ZW-beoordeling en de toepassing van de inkomensdrempel als beëindigingsgrond, alsmede de rechtsbescherming bij niet tijdig beslissen door uitvoeringsinstanties.