WIA-herbeoordeling MS-patiënte na verslechtering gezondheid
ECLI:NL:CRVB:2026:1225, Centrale Raad van Beroep, 16-09-2026, 25/1906 WIA
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Het Uwv heeft terecht de mate van arbeidsongeschiktheid van appellante per 5 oktober 2020 vastgesteld op 79,92% en per 24 januari 2023 vastgesteld op 78,17%. Geen sprake van meer (medische) beperkingen dan het Uwv heeft aangenomen waardoor zij niet de door de arbeidsdeskundige geselecteerde functies kan vervullen.
Kern van de zaak
Een vrouw met MS, woonachtig in Zuid-Afrika, ontving sinds 2012 een WGA-uitkering. In 2022 verzocht zij om herbeoordeling wegens verslechtering van haar gezondheid per oktober 2020. Het UWV beoordeelde haar beperkingen opnieuw en stelde vast dat zij niet meer geschikt was voor haar laatste werk.
Beslissing van de rechter
De uitspraak betreft een hoger beroepsprocedure bij de Centrale Raad van Beroep over de WIA-herbeoordeling van appellante; op basis van de beschikbare tekst is de exacte uitkomst (toewijzing of afwijzing) niet volledig uit de uitspraak op te maken, aangezien het beslisgedeelte onvolledig is weergegeven. De Raad heeft op 16 september 2026 uitspraak gedaan, waarbij de beoordeling van de arbeidsongeschiktheid en de geschiktheid voor functies centraal stonden.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele WIA-herbeoordeling zonder aanwijzingen dat nieuwe algemene rechtsregels worden gesteld; de onvolledige uitspraaktekst maakt het bovendien onmogelijk de volledige reikwijdte te beoordelen.
Belangrijkste punten
- 1Appellante heeft MS en meldde zich in 2010 ziek; haar arbeidsongeschiktheid werd in 2012 vastgesteld op 47,39%.
- 2Na verhuizing naar Zuid-Afrika ontving zij achtereenvolgens een WGA-loonaanvullingsuitkering en een WGA-vervolguitkering.
- 3In 2022 verzocht appellante om herbeoordeling vanwege verslechtering van haar gezondheid per 5 oktober 2020.
- 4De verzekeringsarts stelde beperkingen vast in een FML; de arbeidsdeskundige concludeerde dat appellante niet meer geschikt is voor haar laatste werk.
- 5De tekst van de beslissing is onvolledig, waardoor de definitieve uitkomst van het hoger beroep niet met zekerheid kan worden vastgesteld.
Impactanalyse
Juridische impact
De zaak illustreert de toepassing van de herbeoordelingssystematiek onder de Wet WIA bij verslechterende gezondheid van een uitkeringsgerechtigde in het buitenland. De precieze rechtsvraag en de bindende rechtsregel kunnen wegens onvolledigheid van de uitspraaktekst niet volledig worden bepaald.
Praktische impact
Voor appellante betekent de herbeoordeling een mogelijke aanpassing van haar WGA-uitkering op basis van gewijzigde beperkingen; de uitkomst is vanwege de incomplete uitspraaktekst niet definitief vast te stellen.
Onderwerp-impact
De zaak raakt aan de uitvoering van de WIA voor arbeidsongeschikten die in het buitenland wonen en bij wie de gezondheidssituatie wijzigt, een praktisch relevante kwestie voor de sociale zekerheidsrechtspraktijk.
Samenvatting
Deze zaak betreft een hoger beroepsprocedure bij de Centrale Raad van Beroep over de WIA-uitkering van een vrouw die lijdt aan MS. Appellante werkte als adviseur Services & Support en meldde zich in juli 2010 ziek. Na de wettelijke wachttijd kende het UWV haar per juli 2012 een loongerelateerde WGA-uitkering toe met een arbeidsongeschiktheidspercentage van 47,39%, gebaseerd op de inkomsten die zij nog bij haar werkgever verdiende. In 2013 verhuisde appellante naar Zuid-Afrika, waarna haar uitkering achtereenvolgens werd omgezet in een WGA-loonaanvullingsuitkering en later in een WGA-vervolguitkering. In mei 2022 verzocht appellante om een herbeoordeling omdat haar gezondheid per 5 oktober 2020 zou zijn verslechterd. De verzekeringsarts stelde nieuwe beperkingen vast en legde deze neer in een Functionele Mogelijkhedenlijst van januari 2023. De arbeidsdeskundige concludeerde vervolgens dat appellante niet meer in staat is haar laatste werk te verrichten en selecteerde andere functies voor haar. De centrale rechtsvraag in het hoger beroep betreft de vraag of het UWV de arbeidsongeschiktheid na herbeoordeling correct heeft vastgesteld. De Centrale Raad van Beroep heeft op 16 september 2026 uitspraak gedaan. Helaas is de tekst van de beslissing in de beschikbare uitspraakinformatie onvolledig, waardoor de definitieve uitkomst – toewijzing of afwijzing van het hoger beroep – niet met zekerheid kan worden vastgesteld. De zaak is juridisch gezien een individuele toepassing van de herbeoordelingssystematiek onder de Wet WIA en heeft geen aanwijsbaar richtinggevend karakter voor bredere rechtsontwikkeling.