WAO-aanvraag na decennia alsnog afgewezen wegens ontbrekende onderbouwing

Samenvatting

Deze zaak betreft een al decennia slepend geschil over een WAO-uitkering. Appellant, een voeger, meldde zich op 8 februari 1982 ziek, werd op 22 februari 1982 hersteld verklaard en hervatte kort daarna werk bij een andere werkgever. Op 1 juli 1999 — ruim zeventien jaar later — vroeg hij alsnog een WAO-uitkering aan met als standpunt dat hij per 20 februari 1982 onafgebroken arbeidsongeschikt was geweest. Na bezwaar, beroep en hoger beroep oordeelde de Centrale Raad van Beroep reeds in 2004 dat de aanvraag tevens moest worden beschouwd als een verzoek om terug te komen van de hersteldverklaring in de zin van artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht. Omdat de oorspronkelijke medische dossiers uit 1982 niet meer volledig beschikbaar waren, was de destijdse medische toestand van appellant feitelijk niet meer vast te stellen. De Raad overwoog dat dit bewijsrisico voor rekening van appellant kwam: het had op zijn weg gelegen het verzoek te onderbouwen, en de extreem lange wachttijd van zeventien jaar was aan hem toe te rekenen. Appellant slaagde er niet in nieuwe feiten of veranderde omstandigheden aan te dragen die een heroverweging konden rechtvaardigen. In de onderhavige procedure van 10 september 2026 wordt deze lijn bevestigd en het hoger beroep ongegrond verklaard. De uitspraak heeft beperkte zelfstandige precedentwaarde omdat zij volledig aansluit bij de vaste jurisprudentie over herhaalde aanvragen en het nova-vereiste van artikel 4:6 Awb. Voor de betrokkene is de uitkomst echter definitief: na meer dan veertig jaar procederen en een claim die teruggaat tot 1982 wordt een WAO-uitkering blijvend geweigerd. De zaak illustreert hoe tijdsverloop en het verloren gaan van historisch bewijsmateriaal een doorslaggevende rol kunnen spelen in socialezekerheidsgeschillen.