WIA-uitkering kok terecht beëindigd wegens minder dan 35% arbeidsongeschiktheid
ECLI:NL:CRVB:2026:1220, Centrale Raad van Beroep, 10-09-2026, 25/1823 WIA
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Het Uwv heeft terecht de WIA-uitkering beëindigd, omdat appellant minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Geen sprake van meer (medische) beperkingen dan het Uwv heeft aangenomen.
Kern van de zaak
Een voormalig kok ontving een WGA-uitkering wegens 80-100% arbeidsongeschiktheid. Het UWV beëindigde deze uitkering per november 2023 na herkeuring, omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt zou zijn. Appellant vocht dit besluit aan via bezwaar, beroep en hoger beroep.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard en de beëindiging van de WIA-uitkering blijft in stand. Doorslaggevend is dat het medisch onderzoek door de verzekeringsartsen voldoende zorgvuldig is bevonden en de opgestelde FML's geen tegenstrijdigheden bevatten, zodat de vastgestelde arbeidsongeschiktheid van minder dan 35% stand houdt.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele toepassing van vaste WIA-rechtspraak zonder nieuwe rechtsvragen of principiële overwegingen; de uitspraak heeft beperkte precedentwerking buiten de eigen zaak.
Belangrijkste punten
- 1Appellant werkte als kok (22,16 uur/week) en ontving vanaf januari 2022 een loongerelateerde WGA-uitkering op basis van 80-100% arbeidsongeschiktheid.
- 2Na herkeuring in mei-augustus 2023 stelde de verzekeringsarts een aangescherpte FML op met zwaardere psychische beperkingen, maar selecteerde de arbeidsdeskundige toch passende functies.
- 3De arts bezwaar en beroep zag geen reden om af te wijken van het primaire medische oordeel; de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep schrapte wel één reservefunctie wegens mogelijke overschrijding van belastbaarheid.
- 4De rechtbank en de Centrale Raad van Beroep oordelen dat het verzekeringsartsenonderzoek voldoende zorgvuldig en begrijpelijk is uitgevoerd.
- 5De uitkomst — minder dan 35% arbeidsongeschikt — leidt tot beëindiging van de WIA-uitkering conform de wettelijke drempel van de Wet WIA.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de bestaande toetsingsmaatstaf dat rechters het medisch oordeel van verzekeringsartsen terughoudend toetsen, mits het onderzoek zorgvuldig en begrijpelijk is. Er worden geen nieuwe rechtsregels gesteld.
Praktische impact
Appellant verliest zijn WIA-uitkering en is aangewezen op andere inkomstenbronnen. De uitspraak illustreert dat een aanscherping van de FML niet automatisch tot een hogere arbeidsongeschiktheidspercentage leidt als er voldoende passende functies resteren.
Onderwerp-impact
Voor de sociale zekerheidspraktijk benadrukt de uitspraak dat het schrappen van één reservefunctie door de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep onvoldoende is om de uitkomst te wijzigen zolang de overige geselecteerde functies de belastbaarheid niet overschrijden.
Samenvatting
Deze zaak betreft een voormalig kok die jarenlang werkzaam was bij twee werkgevers voor in totaal ruim 22 uur per week. Na het doorlopen van de wachttijd kende het UWV hem per januari 2022 een loongerelateerde WGA-uitkering toe op basis van een arbeidsongeschiktheidspercentage van 80 tot 100%. Na afloop van de loongerelateerde periode ontving hij een WGA-loonaanvullingsuitkering. In 2023 vond een herkeuring plaats waarbij een verzekeringsarts een Functionele Mogelijkhedenlijst opstelde. Na ontvangst van informatie van de huisarts werden de psychische beperkingen aangescherpt in een herziene FML. Toch selecteerde de arbeidsdeskundige op basis van deze herziene FML passende functies, waaruit volgde dat appellant nog slechts minder dan 35% arbeidsongeschikt was. Het UWV beëindigde daarop de WIA-uitkering per november 2023. In bezwaar schafte de arts bezwaar en beroep het primaire medische oordeel niet aan, en de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep schrapte uitsluitend één reservefunctie vanwege een mogelijke overschrijding van de belastbaarheid. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond en oordeelde dat het medisch onderzoek voldoende zorgvuldig was en de rapporten geen tegenstrijdigheden bevatten. De Centrale Raad van Beroep bevestigt dit oordeel in hoger beroep. De centrale juridische vraag was of de verzekeringsartsen hun onderzoek voldoende zorgvuldig hebben verricht en of de FML de feitelijke beperkingen van appellant correct weerspiegelt. De Raad beantwoordt die vraag bevestigend: de medische grondslag van het besluit is deugdelijk onderbouwd en er is geen aanleiding om te twijfelen aan de juistheid van de vastgestelde belastbaarheid. Nu de geselecteerde functies binnen die belastbaarheid vallen en de arbeidsongeschiktheid minder dan 35% bedraagt, is beëindiging van de uitkering rechtens juist. Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard.