WIA-dagloon hoger na correctie loonloze periode post-covid
ECLI:NL:CRVB:2026:1219, Centrale Raad van Beroep, 16-09-2026, 25/1595 WIA
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Het Uwv heeft het dagloon van de toegekende WIA-uitkering terecht vastgesteld op € 100,34. Geen toepassing van artikel 18 van het Dagloonbesluit (starters en herintreders). Geen sprake van bijzondere omstandigheden. De strikte toepassing van de dagloonregels leidt niet tot een onevenredige uitkomst.
Kern van de zaak
Een leerkracht met post-covid syndroom ontving een WGA-uitkering waarvan het WIA-dagloon te laag was vastgesteld. Appellante maakte bezwaar omdat haar dagloon berekend was over 261 dagloondagen, terwijl juni 2021 een loonloze periode betrof. De zaak betrof de vraag of het UWV het dagloon correct had berekend en of afwijking van de dagloonregels mogelijk was.
Beslissing van de rechter
De Centrale Raad van Beroep heeft het beroep behandeld; de rechtbank had het beroep ongegrond verklaard en het bestreden besluit in stand gelaten. Het UWV had in bezwaar het dagloon al verhoogd van € 91,87 naar € 100,34 door juni 2021 als loonloze periode buiten de dagloondagen te houden, maar zag geen ruimte voor verdere afwijking van de dagloonregels ten gunste van appellante.
Impactscore
LaagDe uitspraak past bestaande dagloonregelgeving toe op een individuele casus zonder nieuwe rechtsnormen te stellen; de juridische vraag is relatief technisch en de uitkomst is casuïstisch van aard.
Belangrijkste punten
- 1Appellante werkte op nul-urencontract bij een bakkerij naast haar HBO-opleiding; daarna startte zij als leerkracht.
- 2Na een covid-infectie in januari 2022 werd post-covid vastgesteld en een WGA-uitkering toegekend.
- 3Het UWV erkende in bezwaar dat juni 2021 een loonloze periode was en corrigeerde het dagloon van € 91,87 naar € 100,34 door de dagloondagen te verlagen van 261 naar 239.
- 4Het UWV zag geen wettelijke ruimte om verder ten gunste van appellante af te wijken van de dagloonbepalingsregels ex artikel 13 Wet WIA.
- 5De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond; de Centrale Raad van Beroep behandelde het hoger beroep.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de strikte toepassing van de dagloonberekening op grond van artikel 13 Wet WIA en het Dagloonbesluit, waarbij loonloze perioden het aantal dagloondagen verlagen maar verdere discretionaire afwijking niet zonder meer mogelijk is. Dit sluit aan bij bestaande jurisprudentie over de beperkte hardheidsclausule in de dagloonregels.
Praktische impact
Voor appellante betekent dit dat haar WIA-uitkering berekend blijft op basis van het gecorrigeerde dagloon van € 100,34, wat substantieel lager kan uitvallen dan haar feitelijke loon als leerkracht doordat haar nul-urencontractinkomsten de referteperiode beïnvloeden. Werknemers met gemengde arbeidshistories en nul-urencontracten lopen het risico op een relatief laag WIA-dagloon.
Onderwerp-impact
In de onderwijssector en zorgsector, waar werknemers regelmatig naast hun studie op nul-urencontract werken voordat zij een vaste aanstelling krijgen, kan deze uitspraak relevant zijn voor de hoogte van WIA-uitkeringen bij arbeidsongeschiktheid kort na indiensttreding.
Samenvatting
Deze zaak bij de Centrale Raad van Beroep betreft een leerkracht die na een covid-infectie in januari 2022 een post-covid syndroom ontwikkelde en arbeidsongeschikt raakte. Vóór haar aanstelling als leerkracht had zij naast haar HBO-opleiding op nul-urencontract gewerkt bij een bakkerij. Het UWV kende haar een loongerelateerde WGA-uitkering toe, maar appellante betwistte de hoogte van het vastgestelde WIA-dagloon van € 91,87. In bezwaar erkende het UWV dat juni 2021 een loonloze periode was omdat appellante in die maand geen loon had genoten. Dit had als gevolg dat de dagloondagen in de referteperiode niet 261 maar 239 bedroegen, hetgeen het dagloon corrigeerde naar € 100,34. Het UWV zag echter geen wettelijke grondslag voor verdere afwijking van de dagloonregels ten gunste van appellante. De rechtbank verklaarde het beroep vervolgens ongegrond en liet het bestreden besluit in stand. De centrale juridische vraag in hoger beroep betreft de correcte toepassing van artikel 13 van de Wet WIA en het Dagloonbesluit werknemers bij een gemengde arbeidshistorie met een nul-urencontract in de referteperiode. De uitspraak illustreert een structureel probleem voor werknemers die vlak voor of tijdens hun studie op flexibele basis werkten: hun WIA-dagloon wordt berekend over een referteperiode waarin die deeltijdinkomsten dominant zijn, waardoor de uitkering niet aansluit bij het loon dat zij op het moment van ziekmelding verdienden als volwaardig werknemer. De uitspraak is casuïstisch en bevestigt bestaand recht zonder nieuwe normen te stellen, maar is praktisch relevant voor een groep werkenden met vergelijkbare arbeidshistories.