AOW-pensioen blijft 62% wegens ontbrekende verzekering vroege periode
ECLI:NL:CRVB:2026:1216, Centrale Raad van Beroep, 10-09-2026, 25/240 AOW
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)De Svb heeft de hoogte van het AOW-pensioen terecht vastgesteld op 62% van het maximale AOW-pensioen. De Raad oordeelt dat appellant niet over een langere periode verzekerd voor de AOW is geweest dan de Svb heeft aangenomen.
Kern van de zaak
Appellant vecht bij de Centrale Raad van Beroep tegen een AOW-pensioen van 62% van het maximum, toegekend door de SVB. De SVB stelt dat appellant in de periode 1 mei 1973 tot en met 23 mei 1976 niet verzekerd was voor de AOW omdat hij geen duurzame band met Nederland had. Appellant betwist dit en wil een hoger pensioen.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard; het AOW-pensioen blijft vastgesteld op 62% van het maximale pensioen. De doorslaggevende reden is dat appellant niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij vóór 24 mei 1976 een duurzame band van persoonlijke aard met Nederland had, zodat hij in die eerdere periode niet als verzekerde voor de AOW kon worden aangemerkt.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele zaak over feitenvaststelling (duurzame band met Nederland) zonder nieuwe rechtsvragen; de uitkomst is in lijn met vaste rechtspraak over AOW-verzekering en ingezetenschap.
Belangrijkste punten
- 1De SVB stelde het AOW-pensioen vast op 62% vanwege een verzekeringsgap in de periode 1 mei 1973 t/m 23 mei 1976.
- 2Het criterium voor AOW-verzekering is ingezetenschap of loonbelastingplicht wegens in Nederland verrichte arbeid.
- 3Appellant slaagde er niet in aan te tonen dat hij vóór 24 mei 1976 duurzame woonruimte, werk of familiebindingen in Nederland had.
- 4Zowel de SVB (bezwaar), de rechtbank (beroep) als de Centrale Raad van Beroep (hoger beroep) oordeelden in het nadeel van appellant.
- 5Partijen kunnen binnen zes weken beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad over de begrippen 'verzekerde' en 'ingezetene'.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat bij AOW-verzekeringsgeschillen de bewijslast voor het aantonen van een duurzame band met Nederland bij de aanvrager ligt en dat abstracte of niet-onderbouwde stellingen onvoldoende zijn. De cassatiemogelijkheid bij de Hoge Raad over de begrippen 'verzekerde' en 'ingezetene' blijft open.
Praktische impact
Appellant ontvangt definitief slechts 62% van het maximale AOW-pensioen en mist daarmee een structureel inkomensvoordeel voor de rest van zijn pensioenperiode. Anderen in vergelijkbare situaties (migranten met onduidelijke vroege verblijfsgeschiedenis) worden geconfronteerd met dezelfde strenge bewijslast.
Onderwerp-impact
Voor de uitvoeringspraktijk van de SVB en andere sociale-zekerheidsinstanties bevestigt deze uitspraak de consistente lijn dat onderbrekingen in de verzekeringstijd door gebrek aan ingezetenschap tot korting op het AOW-pensioen leiden, ook als dat decennia geleden was.
Samenvatting
In deze zaak vocht een appellant bij de Centrale Raad van Beroep (CRvB) tegen de hoogte van zijn AOW-pensioen, dat door de Sociale Verzekeringsbank (SVB) was vastgesteld op 62% van het maximale bedrag. De SVB had dit percentage bepaald omdat appellant in de periode van 1 mei 1973 tot en met 23 mei 1976 niet als verzekerd voor de AOW werd beschouwd. De centrale juridische vraag was of appellant in die vroege periode een duurzame band van persoonlijke aard met Nederland had, waardoor hij als ingezetene — en daarmee als verzekerde in de zin van de AOW — zou kwalificeren. De SVB verklaarde het bezwaar van appellant ongegrond bij besluit van 9 mei 2024. De rechtbank bevestigde dit oordeel in eerste aanleg: appellant had niet aannemelijk gemaakt dat hij vóór 24 mei 1976 beschikte over duurzame woonruimte, werk, of familie- en andere bindingen in Nederland. Ook in hoger beroep bij de CRvB slaagt appellant er niet in voldoende bewijs aan te dragen. De Raad bevestigt het oordeel van de rechtbank: er zijn onvoldoende aanwijzingen voor een duurzame band met Nederland vóór die datum. Het AOW-pensioen blijft daarmee definitief vastgesteld op 62% van het maximum. De uitspraak illustreert dat de bewijslast voor het aantonen van ingezetenschap en daarmee AOW-verzekeringsperiodes volledig bij de aanvrager ligt, en dat de rechter strenge eisen stelt aan de onderbouwing van verblijf en binding met Nederland in het verleden. Partijen hebben nog de mogelijkheid om binnen zes weken beroep in cassatie in te stellen bij de Hoge Raad, uitsluitend ter zake van schending of verkeerde toepassing van de begrippen 'verzekerde' en 'ingezetene'. De uitspraak heeft beperkte precedentwerking maar bevestigt de gangbare uitvoeringspraktijk.