ZW-uitkering schoonmaker terecht beëindigd na arbeidsongeschiktheidsbeoordeling
ECLI:NL:CRVB:2026:1215, Centrale Raad van Beroep, 09-09-2026, 23/365 ZW
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Het gaat in deze zaken over de vraag of het Uwv terecht de ZW-uitkering van appellant per 25 oktober 2021 en per 5 oktober 2022 heeft beëindigd. Daarnaast gaat het over de vraag of het Uwv appellant terecht per 11 november 2021 geen ZW-uitkering heeft toegekend. Volgens appellant was hij op 25 oktober 2021, op 11 november 2021 en op 5 oktober 2022 door zijn medische beperkingen niet in staat om de geselecteerde functies te verrichten zodat hij per deze data (doorlopend) recht heeft op een ZW-uitkering. De Raad volgt dit standpunt niet en komt tot het oordeel dat het Uwv de ZW-uitkering per 25 oktober 2021 en per 5 oktober 2022 terecht heeft beëindigd en appellant per 11 november 2021 terecht geen ZW-uitkering heeft toegekend.
Kern van de zaak
Een voormalig schoonmaker ontving een ZW-uitkering na ziekmelding met longklachten in juni 2020. Het UWV beëindigde de uitkering per oktober 2021 omdat hij nog 80,58% arbeidsgeschikt werd geacht. Appellant bestreed deze beslissing in bezwaar, beroep en hoger beroep.
Beslissing van de rechter
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraken en verklaart het beroep tegen het besluit van 8 januari 2024 ongegrond. Doorslaggevend is dat de verzekeringsarts en arbeidsdeskundige (in bezwaar en beroep) voldoende aannemelijk hebben gemaakt dat appellant meer dan 65% van zijn vroegere loon kan verdienen, waardoor de ZW-uitkering terecht is beëindigd.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele toepassing van vaste ZW-jurisprudentie zonder nieuwe rechtsvragen; de Centrale Raad bevestigt slechts de eerdere uitspraken en verwijst naar bestaande precedenten.
Belangrijkste punten
- 1Appellant was werkzaam als schoonmaker (39,33 uur/week) en meldde zich ziek met longklachten; na ontslag ontving hij een ZW-uitkering.
- 2Bij de eerstejaars ZW-beoordeling werd appellant belastbaar geacht met beperkingen vastgelegd in een FML; een arbeidsdeskundige stelde de arbeidsgeschiktheid vast op 87,92% (later bijgesteld naar 80,58% na vervallen van één functie).
- 3Het UWV beëindigde de ZW-uitkering omdat appellant meer dan 65% van zijn vroegere loon kon verdienen, de wettelijke drempel voor voortgezette uitkering.
- 4Een latere ziekmelding (november 2021) met dezelfde longklachten werd niet geaccepteerd door de verzekeringsarts wegens het ontbreken van een nieuwe medische oorzaak.
- 5De Centrale Raad van Beroep bevestigt alle eerdere uitspraken; het hoger beroep slaagt niet.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat bij een eerstejaars ZW-beoordeling het 65%-criterium van artikel 19 ZW leidend is en dat een hernieuwde ziekmelding op dezelfde medische grondslag niet automatisch tot herleving van de uitkering leidt. De uitspraak voegt geen nieuwe rechtsnormen toe aan bestaande jurisprudentie.
Praktische impact
Appellant verliest zijn ZW-uitkering definitief en ontvangt geen compensatie; hij is aangewezen op eventuele WW-uitkering of re-integratietrajecten. De uitspraak bevestigt dat UWV-verzekeringsgeneeskundige beoordelingen bij voldoende onderbouwing standhouden voor de rechter.
Onderwerp-impact
In de sociale zekerheid en arbeidsrechtelijke praktijk onderstreept deze zaak dat ziekgemelde werknemers zonder dienstverband een hoge drempel ervaren bij het behouden van ZW-rechten na een arbeidsongeschiktheidsbeoordeling, zeker wanneer dezelfde klachten terugkeren.
Samenvatting
Deze zaak betreft een voormalig schoonmaker die zich in juni 2020 ziek meldde met longklachten. Na beëindiging van zijn dienstverband ontving hij een uitkering op grond van de Ziektewet. In het kader van de eerstejaars ZW-beoordeling stelde een verzekeringsarts van het UWV beperkingen vast in een Functionele Mogelijkhedenlijst. Een arbeidsdeskundige selecteerde functies en berekende de mate van arbeidsgeschiktheid op 87,92%, later in bezwaar bijgesteld naar 80,58% nadat één functie wegens een opleidingseis verviel. Omdat appellant daarmee meer dan 65% van zijn vroegere loon kon verdienen, beëindigde het UWV de ZW-uitkering per 25 oktober 2021. Appellant maakte bezwaar, dat ongegrond werd verklaard. Een latere ziekmelding in november 2021 – opnieuw wegens longklachten – werd door de verzekeringsarts niet geaccepteerd omdat het om dezelfde medische problematiek zou gaan. De centrale juridische vraag was of het UWV de ZW-uitkering terecht heeft beëindigd en of de medische en arbeidskundige beoordeling voldoende zorgvuldig en gemotiveerd is. De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraken van de lagere rechter en verklaart ook het beroep tegen het besluit van 8 januari 2024 ongegrond. De Raad oordeelt dat de verzekeringsartsen en arbeidsdeskundigen in bezwaar en beroep hun conclusies voldoende hebben onderbouwd en dat de toepassing van het 65%-criterium van artikel 19 ZW correct is. Er is geen aanleiding gevonden om de vastgestelde beperkingen in de FML te betwisten of aanvullende functies te schrappen. De uitspraak volgt de vaste lijn in de CRvB-jurisprudentie over ZW-beëindigingen en voegt geen nieuwe rechtsnormen toe. Voor appellant heeft de uitspraak ingrijpende gevolgen: zijn ZW-uitkering eindigt definitief en hij zal voor inkomen op andere voorzieningen zijn aangewezen.