Traplift WMO-aanvraag oudere vrouw terecht afgewezen
ECLI:NL:CRVB:2026:1199, Centrale Raad van Beroep, 27-08-2026, 25/889 WMO15
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Afwijzing aanvraag van een maatwerkvoorziening op grond van de Wmo 2015 in de vorm van een traplift. Uit nader onderzoek is gebleken dat de gevraagde voorziening niet noodzakelijk is. Appellante heeft geen medische informatie overgelegd waaruit blijkt dat wel een noodzaak bestaat voor het plaatsen van een traplift.
Kern van de zaak
Een in 1937 geboren vrouw met diabetes en hartproblemen woont in een maisonnettewoning met trappen. Zij vroeg in 2023 een traplift aan als WMO-maatwerkvoorziening. Het college wees de aanvraag af omdat een noodzaak ontbrak en de voorziening niet passend en veilig zou zijn.
Beslissing van de rechter
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de afwijzing van de trapliftaanvraag en wijst het verzoek om schadevergoeding af. Doorslaggevend is dat appellante onvoldoende heeft aangetoond dat zij zodanige beperkingen in zelfredzaamheid of participatie ondervindt dat een maatwerkvoorziening noodzakelijk is, en de overgelegde medische informatie in hoger beroep leidt niet tot een ander oordeel.
Impactscore
LaagDe uitspraak past binnen de bestaande rechtspraak over de bewijslast bij WMO-aanvragen en introduceert geen nieuwe rechtsnormen; het betreft een casuïstische toepassing van bekende toetsingskaders.
Belangrijkste punten
- 1WMO-maatwerkvoorziening (traplift) vereist aangetoonde noodzaak vanwege beperkingen in zelfredzaamheid of participatie
- 2Rapportage van de WMO-adviseur is zorgvuldig tot stand gekomen en appellante heeft deze niet met voldoende tegenbewijs onderbouwd
- 3In hoger beroep overgelegde medische informatie biedt onvoldoende grond voor heroverweging
- 4Het college kon subsidiair ook oordelen dat de gevraagde voorziening niet passend en veilig is
- 5Verzoek om schadevergoeding wordt afgewezen nu de afwijzing rechtmatig is bevonden
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de bestaande lijn dat de aanvrager de noodzaak van een WMO-maatwerkvoorziening aannemelijk moet maken en dat een zorgvuldig tot stand gekomen adviesrapport in beginsel gevolgd mag worden. De bewijslast ligt bij de aanvrager om met concrete (medische) informatie de adviseursbevindingen te weerleggen.
Praktische impact
Voor WMO-aanvragers betekent dit dat het inbrengen van algemene medische diagnoses onvoldoende is; zij moeten met specifieke en onderbouwde medische informatie aantonen dat de gevraagde voorziening daadwerkelijk noodzakelijk is voor hun zelfredzaamheid.
Onderwerp-impact
In de zorg- en ondersteuningspraktijk onderstreept deze uitspraak het belang van een gedegen advisering door WMO-consulenten en maakt duidelijk dat gemeenten op dergelijke rapporten mogen steunen bij het afwijzen van aanvragen.
Samenvatting
Een in 1937 geboren vrouw met lichamelijke aandoeningen — waaronder diabetes mellitus en hartproblemen — woont in een maisonnettewoning met meerdere trappen. In april 2023 vroeg zij bij het college een maatwerkvoorziening aan op grond van de Wmo 2015, specifiek een traplift van de voordeur naar de woonverdieping. Het college wees de aanvraag af, primair omdat geen noodzaak was aangetoond en subsidiair omdat de gevraagde voorziening niet passend en veilig zou zijn. Na handhaving van de afwijzing in bezwaar verklaarde de rechtbank het beroep ongegrond: de rapportage van de WMO-adviseur was zorgvuldig tot stand gekomen en appellante had geen informatie overgelegd die aanleiding gaf tot twijfel aan de juistheid daarvan. In hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep stond de vraag centraal of het college terecht had geoordeeld dat appellante niet zodanige beperkingen in haar zelfredzaamheid of participatie ervaart dat een traplift als maatwerkvoorziening geïndiceerd is. De Raad beantwoordt deze vraag bevestigend. De in hoger beroep nieuw overgelegde medische informatie biedt geen aanleiding voor een ander oordeel. Omdat de afwijzing rechtmatig is, wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. De uitspraak illustreert dat de aanvrager van een WMO-maatwerkvoorziening een concrete bewijslast draagt: algemene medische diagnoses volstaan niet om de bevindingen van een zorgvuldig opgesteld adviesrapport te ontkrachten. Gemeenten mogen in beginsel op dergelijke rapporten steunen. De uitspraak is casuïstisch van aard en introduceert geen nieuwe rechtsnormen, maar bevestigt de bestaande benadering waarbij de zorgvuldigheid van het onderzoek centraal staat bij de beoordeling van WMO-aanvragen.