Bijzondere bijstand voor inrichtingskosten nieuwe woning afgewezen
ECLI:NL:CRVB:2026:1197, Centrale Raad van Beroep, 15-09-2026, 24/1402 PW
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Afwijzing aanvraag. Bijzondere bijstand voor stofferings- en inrichtingskosten. Geen bijzondere omstandigheden. Met de verwijzing naar haar bankafschriften heeft appellante niet aannemelijk dat zij de kosten door bijzondere omstandigheden niet uit de bijstandsnorm kon voldoen. Appellante heeft geen bijzondere omstandigheden gesteld op grond waarvan dat in haar geval niet mogelijk was. Appellante stelt dat de verhuizing voor haar niet voorzienbaar was, maar die stelling treft geen doel. Dat is alleen al het geval omdat appellante bij haar aanvraag heeft gemeld dat zij al sinds 2010 op zoek is naar een andere woning en in het verleden ook op meerdere woningen heeft gereageerd.
Kern van de zaak
Een bijstandsgerechtigde alleenstaande ouder vroeg bijzondere bijstand aan van € 3.349,- voor stofferings- en inrichtingskosten na toewijzing van een nieuwe woning. Stroomopwaarts wees de aanvraag af omdat geen sprake was van bijzondere omstandigheden in de zin van artikel 35 lid 1 Participatiewet. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond, waarna appellante in hoger beroep ging bij de Centrale Raad van Beroep.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard; de afwijzing van de bijzondere bijstand voor inrichtingskosten blijft in stand. Doorslaggevend is dat appellante vooraf had kunnen reserveren vanuit haar bijstandsuitkering dan wel achteraf een lening had kunnen afsluiten, zodat geen sprake is van bijzondere omstandigheden als bedoeld in artikel 35 lid 1 Participatiewet.
Impactscore
LaagDe uitspraak past binnen vaste jurisprudentie en stelt geen nieuwe rechtsnorm. De casus betreft een individuele feitelijke beoordeling zonder bredere precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Bijzondere bijstand ex artikel 35 lid 1 PW vereist bijzondere omstandigheden die niet uit de bijstandsnorm of reservering kunnen worden voldaan.
- 2De mogelijkheid tot vooraf reserveren of achteraf lenen sluit het recht op bijzondere bijstand in beginsel uit.
- 3De uitspraak is gebaseerd op een beperkt weergegeven motivering; de volledige beoordeling van de noodzakelijkheidstoets ontbreekt in de beschikbare tekst.
- 4Zowel de primaire beslissing, de bezwaarprocedure, als het beroep bij de rechtbank leidden tot dezelfde uitkomst; de CRvB bevestigt dit oordeel.
- 5De toetsing volgt de vaste driestappentoets: bestaan van kosten, noodzakelijkheid in het individuele geval, en de vraag of kosten niet uit eigen middelen kunnen worden voldaan.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de bestaande uitlegpraktijk van artikel 35 lid 1 PW, waarbij de mogelijkheid tot reserveren of lenen als grond voor afwijzing van bijzondere bijstand wordt gehanteerd. Er is geen nieuwe rechtsregel geformuleerd.
Praktische impact
Voor bijstandsgerechtigden betekent dit dat verhuiskosten en inrichtingskosten bij een nieuwe woning in beginsel niet via bijzondere bijstand worden vergoed als reservering of lening als alternatief beschikbaar wordt geacht.
Onderwerp-impact
Binnen het socialezekerheidsrecht bevestigt deze uitspraak de beperkte ruimte voor gemeenten om bijzondere bijstand te weigeren op grond van theoretische alternatieven zoals reservering of lening, ook bij bijstandsgerechtigden met een minimuminkomen.
Samenvatting
Appellante ontving sinds 2015 een bijstandsuitkering naar de norm voor een alleenstaande ouder. Na toewijzing van een nieuwe woning in september 2023 vroeg zij bijzondere bijstand aan van € 3.349,- voor stofferings- en inrichtingskosten. Uitkeringsinstantie Stroomopwaarts wees de aanvraag af omdat geen sprake zou zijn van bijzondere omstandigheden als bedoeld in artikel 35 lid 1 van de Participatiewet. Volgens Stroomopwaarts had appellante vooraf kunnen reserveren vanuit haar bijstandsuitkering of achteraf een lening kunnen afsluiten. Na een ongegrond bezwaar bevestigde de rechtbank dit oordeel. De Centrale Raad van Beroep heeft het hoger beroep eveneens ongegrond verklaard. De Raad hanteert daarbij de vaste driestappentoets: eerst of de kosten zich voordoen, dan of zij in het individuele geval noodzakelijk zijn, en ten slotte of zij niet uit eigen middelen of de bijstandsnorm kunnen worden voldaan. Hoewel de gepubliceerde uitspraaktekst niet volledig is en de volledige motivering van de Raad op het derde onderdeel van deze toets ontbreekt, is de uitkomst duidelijk: het hoger beroep slaagt niet. De redenering dat reservering of lening als alternatief beschikbaar was, vormt de kern van de afwijzing. Deze uitspraak is illustratief voor de beperkte toegang tot bijzondere bijstand voor inrichtingskosten bij bijstandsgerechtigden. Critici wijzen erop dat het reserveren van noemenswaardig bedragen op bijstandsniveau in de praktijk nauwelijks haalbaar is, maar de Raad volgt in deze zaak de lijn van het bestuursorgaan en de rechtbank. Juridisch is er geen nieuwe norm gesteld; de uitspraak consolideert bestaande rechtspraktijk.