Bijstandsgerechtigde krijgt schadevergoeding wegens trage procedure
ECLI:NL:CRVB:2026:1196, Centrale Raad van Beroep, 25-08-2026, 23/2597 PW
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Opgelegde maatregel. Niet meewerken aan voorziening gericht op arbeidsinschakeling. Geen dringende redenen. Toetsing aan evenredigheidsbeginsel. Geen bijzondere omstandigheden. Geen exceptieve toetsing aan verordening. Schadevergoeding redelijke termijn. Bij het opleggen van een maatregel a.b.i. art. 18 lid 4 onder h i.s.m. art. 18 lid 5 PW gaat het om een gebonden bevoegdheid. De uitoefening van die bevoegdheid kan niet worden getoetst aan het evenredigheidsbeginsel. Daarom moet eerst onderzocht worden of de opgelegde maatregel m.t.v. art. 18 lid 10 PW moet worden afgestemd. Het college heeft tot het oordeel kunnen komen dat niet is gebleken van dringende redenen die ertoe noodzaken om de opgelegde maatregel af te stemmen. Het beroep op het evenredigheidsbeginsel slaagt ook niet. Appellant heeft gesteld noch onderbouwd dat er sprake is van bijzondere omstandigheden die de wetgever niet of niet ten volle in zijn afweging heeft verdisconteerd en ook niet geconcretiseerd dat sprake zou zijn van bijzondere omstandigheden waardoor toepassing van deze wettelijke bepaling zozeer in strijd is met algemene rechtsbeginselen of (ander) ongeschreven recht dat die toepassing achterwege moet blijven.
Kern van de zaak
Een bijstandsgerechtigde met rugklachten ontvangt sinds 2014 bijstand op grond van de Participatiewet. Hij werd meerdere malen gedeeltelijk ontheven van arbeidsverplichtingen. De zaak betreft een hoger beroep tegen een beslissing van het college over zijn situatie en de toepassing van arbeidsverplichtingen.
Beslissing van de rechter
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak van de lagere rechter. Daarnaast wordt het college veroordeeld tot betaling van €400,- schadevergoeding aan appellant en de Staat der Nederlanden tot €100,-, vermoedelijk wegens overschrijding van de redelijke termijn.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele bijstandszaak zonder nieuwe rechtsvragen; de uitkomst (bevestiging van de aangevallen uitspraak en een standaardvergoeding wegens termijnoverschrijding) sluit aan op vaste jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep.
Belangrijkste punten
- 1Appellant ontvangt bijstand naar de norm voor een alleenstaande en is bekend met rugklachten die beperkingen geven voor lang staan of zitten en zwaar tillen.
- 2Medisch onderzoek in 2014 concludeerde dat appellant normaal belastbaar was; hernieuwd onderzoek in 2021 bevestigde wel degelijk beperkingen als gevolg van rugklachten.
- 3Appellant werd in 2018 en 2019 tijdelijk gedeeltelijk ontheven van arbeidsverplichtingen (waaronder de sollicitatieplicht).
- 4De aangevallen uitspraak van de rechtbank wordt door de Centrale Raad van Beroep bevestigd.
- 5Schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn wordt toegewezen: €400,- ten laste van het college en €100,- ten laste van de Staat.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de lijn dat bij overschrijding van de redelijke termijn in bestuursrechtelijke procedures schadevergoeding kan worden toegekend, verdeeld tussen bestuursorgaan en Staat. Voorts illustreert de zaak dat medische herbeoordelingen kunnen leiden tot een gewijzigd beeld van belastbaarheid bij bijstandsgerechtigden.
Praktische impact
Voor appellant levert de uitspraak een beperkte financiële compensatie op van in totaal €500,- wegens trage behandeling van zijn zaak. De bevestiging van de aangevallen uitspraak betekent dat zijn rechtspositie ten aanzien van de arbeidsverplichtingen ongewijzigd blijft.
Onderwerp-impact
In het socialezekerheidsdomein onderstreept deze uitspraak het belang van tijdige besluitvorming door gemeenten in bijstandszaken, met name wanneer medische beperkingen een rol spelen bij de toepassing van arbeidsverplichtingen.
Samenvatting
Deze uitspraak van de Centrale Raad van Beroep van 25 augustus 2026 betreft een hoger beroep in een bijstandszaak op grond van de Participatiewet. Appellant ontvangt sinds 1 april 2014 bijstand naar de norm voor een alleenstaande en kampt met rugklachten. In 2014 concludeerde een arts dat hij normaal belastbaar was en geen beperkingen had als direct medisch gevolg van ziekte of gebrek. Hij verrichtte in de tussenliggende jaren werkzaamheden bij een winkel en een cateringbedrijf. In 2018 en 2019 werd hij tijdelijk en gedeeltelijk ontheven van zijn arbeidsverplichtingen, waaronder de sollicitatieplicht, na diagnosegesprekken over zijn klachten en behandelingen. Een hernieuwd medisch onderzoek in 2021 bevestigde dat zijn rugklachten wel degelijk beperkingen opleveren voor langdurig staan of zitten in één houding en voor zwaar tillen. De rechtsvraag in dit hoger beroep betreft de rechtmatigheid van de besluitvorming door het college ten aanzien van appellant. De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak van de lagere rechter, zodat de eerdere beslissing in stand blijft. Naast de inhoudelijke bekrachtiging kent de Raad appellant een schadevergoeding toe wegens overschrijding van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 EVRM. Het college wordt veroordeeld tot betaling van €400,- en de Staat der Nederlanden tot €100,-. De Raad verwijst hierbij naar vaste jurisprudentie over de verdeling van de schadevergoeding bij termijnoverschrijding tussen bestuursorgaan en Staat. De uitspraak heeft beperkte bredere juridische impact en volgt de gevestigde lijn van de Centrale Raad inzake redelijke termijn en bijstandszaken met medische aspecten.