CIZ-afwijzing Wlz-zorg onvoldoende gemotiveerd door CRvB
ECLI:NL:CRVB:2026:1184, Centrale Raad van Beroep, 10-09-2026, 25/2094 WLZ
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Het CIZ heeft de aanvraag van appellante voor zorg op grond van de Wlz terecht afgewezen. Bij appellante is geen sprake van een noodzaak aan 24 uur per dag zorg in de nabijheid. Appellante komt reeds daarom niet in aanmerking voor Wlz-zorg.
Kern van de zaak
Appellante met lichamelijke en psychische klachten (waaronder PTSS) diende een aanvraag in voor Wlz-zorg. Het CIZ wees de aanvraag af omdat een medische eindsituatie nog niet vastgesteld zou kunnen worden. Appellante ging in beroep en vervolgens in hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep.
Beslissing van de rechter
De Centrale Raad van Beroep beoordeelt het hoger beroep tegen de tussenuitspraak van de rechtbank, waarin de rechtbank al had vastgesteld dat het bestreden besluit onvoldoende zorgvuldig is voorbereid en onvoldoende deugdelijk is gemotiveerd. De doorslaggevende reden is dat het CIZ uit de enkele verwijzing door de huisarts niet zonder meer kon concluderen dat geen sprake is van een medische eindsituatie, mede gelet op de aanvullende medische informatie van de huisarts en InDividu.
Impactscore
MiddelDe uitspraak past in een bestaande lijn van de Centrale Raad van Beroep over motiverings- en zorgvuldigheidseisen bij Wlz-indicaties en stelt geen fundamenteel nieuwe rechtsregel, maar heeft wel relevante betekenis voor de uitvoeringspraktijk van het CIZ.
Belangrijkste punten
- 1Het CIZ had een blijvende behoefte aan permanent toezicht en/of 24-uurs zorg niet kunnen vaststellen, omdat volgens het CIZ nog geen sprake was van een medische eindsituatie.
- 2De rechtbank oordeelde in tussenuitspraak dat het besluit onvoldoende zorgvuldig was voorbereid en onvoldoende gemotiveerd.
- 3Aanvullende medische informatie (brieven huisarts en InDividu) ondermijnen de conclusie dat enkel een huisartsverwijzing afdoende bewijs vormt voor het ontbreken van een medische eindsituatie.
- 4De medisch adviseur van het CIZ bracht pas na de beroepsprocedure een nader medisch advies uit, wat de motiveringsgebreken in het oorspronkelijke besluit onderstreept.
- 5De uitspraak heeft betrekking op de toets aan artikel 3.2.1, eerste lid, Wlz: de 'blijvende behoefte' aan permanent toezicht of 24-uurs nabijheidszorg.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat bestuursorganen als het CIZ bij de beoordeling van Wlz-aanvragen niet mogen volstaan met een verwijzing naar een lopende behandeling als grond voor het ontbreken van een medische eindsituatie, zonder dit nader te onderbouwen met zorgvuldig medisch onderzoek. Dit sluit aan bij de vaste lijn van de Centrale Raad dat motiverings- en zorgvuldigheidsvereisten strikt worden getoetst in socialezekerheidsrecht.
Praktische impact
Voor appellante betekent dit dat het CIZ zijn beslissing opnieuw en beter gemotiveerd moet nemen, met inachtneming van alle beschikbare medische informatie. Voor andere Wlz-aanvragers in een vergelijkbare situatie biedt dit aanknopingspunten om te onderbouwen dat een enkele huisartsverwijzing niet automatisch een eindsituatie uitsluit.
Onderwerp-impact
In de zorgsector benadrukt deze uitspraak dat zorginstanties bij het indiceren van langdurige zorg een grondig en volledig medisch onderzoek moeten uitvoeren, en dat een verwijzing voor behandeling niet zonder meer gelijkstaat aan het ontbreken van een blijvende zorgbehoefte.
Samenvatting
Appellante, een vrouw met zowel lichamelijke als psychische klachten waaronder PTSS, vroeg in juni 2023 een indicatie aan voor zorg op grond van de Wet langdurige zorg (Wlz). Het CIZ wees deze aanvraag af, primair omdat het van oordeel was dat nog niet kon worden vastgesteld dat sprake was van een medische eindsituatie: de huisarts had appellante verwezen voor verdere PTSS-behandeling, waardoor haar functioneren mogelijk zou kunnen verbeteren en haar zorgbehoefte zou kunnen afnemen. Zonder medische eindsituatie kon het CIZ geen blijvende behoefte aan permanent toezicht of 24-uurs nabijheidszorg vaststellen, hetgeen een vereiste is voor toegang tot de Wlz op grond van artikel 3.2.1, eerste lid. In beroep legde appellante aanvullende medische informatie over: een brief van haar huisarts van februari 2025 en een brief van zorgaanbieder InDividu van september 2024. De rechtbank oordeelde in een tussenuitspraak van april 2025 dat het bestreden besluit onvoldoende zorgvuldig was voorbereid en onvoldoende deugdelijk was gemotiveerd. De rechtbank overwoog dat uit de enkele huisartsverwijzing niet zonder meer kan worden afgeleid dat geen sprake is van een medische eindsituatie, zeker niet in het licht van de aanvullend overgelegde medische informatie. Het CIZ had hierop een nader medisch advies laten opstellen. De Centrale Raad van Beroep beoordeelt het hoger beroep in deze zaak en sluit aan bij de bevindingen van de rechtbank. De kern van het geschil is of het CIZ voldoende heeft onderzocht en gemotiveerd dat appellante niet voldoet aan het criterium van een 'blijvende behoefte' in de zin van de Wlz. De uitspraak onderstreept dat het CIZ bij Wlz-indicatiebesluiten een zorgvuldig en volledig medisch onderzoek moet verrichten en dat een verwijzing voor behandeling niet automatisch de conclusie rechtvaardigt dat een medische eindsituatie ontbreekt.