Wlz-indicatie afgewezen: planbare zorg volstaat voor appellant
ECLI:NL:CRVB:2026:1183, Centrale Raad van Beroep, 10-09-2026, 25/1843 WLZ
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Het CIZ heeft de aanvraag van appellant om zorg op grond van de Wlz terecht afgewezen. Geen onzorgvuldig onderzoek van het CIZ. Een noodzaak voor 24 uur per dag zorg in de nabijheid kan op basis van de beschikbare medische gegevens niet worden vastgesteld.
Kern van de zaak
Een man (geboren 1978) met psychische problematiek vroeg in april 2024 een Wlz-indicatie aan. Het CIZ wees de aanvraag af omdat er geen noodzaak voor permanent toezicht of 24-uurszorg zou bestaan. Appellant bestreed dit oordeel via bezwaar, beroep en hoger beroep.
Beslissing van de rechter
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de afwijzing van de Wlz-aanvraag; het hoger beroep is ongegrond. Doorslaggevend is dat aan de zorgbehoefte van appellant kan worden voldaan met planbare zorg en dat intensivering van de behandeling verbetering kan opleveren, zodat niet wordt voldaan aan de Wlz-toegangscriteria.
Impactscore
LaagDe uitspraak past geheel binnen bestaande jurisprudentie en bevat geen nieuwe rechtsnormen; de impact is beperkt tot de individuele zaak en bevestigt reeds bekende toetsingscriteria voor Wlz-indicaties bij psychische stoornissen.
Belangrijkste punten
- 1Het CIZ mocht zich baseren op het zorgvuldig tot stand gekomen medisch advies van 22 oktober 2024.
- 2Er is geen sprake van een noodzaak voor permanent toezicht of 24 uur per dag zorg in de nabijheid.
- 3De zorgbehoefte bestaat uit planbare zorg, waarmee ernstig nadeel kan worden voorkomen.
- 4Appellant heeft geen medische stukken overgelegd die twijfel doen rijzen aan het medisch advies.
- 5Het CIZ heeft terecht tegengeworpen dat intensievere behandelmogelijkheden nog niet zijn benut.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat een Wlz-indicatie voor de grondslag psychische stoornis vereist dat planbare zorg onvoldoende is en dat behandeloptimalisatie eerst moet worden beproefd. Er wordt verwezen naar ECLI:NL:CRVB:2019:968 als toetsingskader.
Praktische impact
Appellant krijgt geen toegang tot Wlz-gefinancierde zorg en is aangewezen op zorg vanuit andere kaders (zoals de Wmo of Zvw). Om in de toekomst mogelijk wel in aanmerking te komen, zal hij aantoonbaar intensievere behandeling moeten hebben ondergaan.
Onderwerp-impact
Voor mensen met psychische problematiek die Wlz-zorg aanvragen, onderstreept deze uitspraak dat louter het bestaan van een ernstige psychische stoornis onvoldoende is; objectief onderbewijs van de zorgbehoefte én uitputting van behandelmogelijkheden is vereist.
Samenvatting
Appellant, een man geboren in 1978 met psychische problematiek, diende in april 2024 een aanvraag in voor zorg op grond van de Wet langdurige zorg (Wlz). Het CIZ wees de aanvraag af, omdat er naar zijn oordeel geen sprake was van een noodzaak voor permanent toezicht of 24-uurszorg in de nabijheid. De aanwezige zorgbehoefte zou met planbare zorg kunnen worden opgevangen, terwijl intensivering van de behandeling verdere verbetering in het vooruitzicht stelde. Na een ongegrond bezwaar handhaafde het CIZ zijn standpunt op basis van een medisch advies van 22 oktober 2024. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond en oordeelde dat het medisch advies zorgvuldig, objectief en concludent was tot stand gekomen. Appellant had geen stukken overgelegd die twijfel rechtvaardigden, en het ter zitting geschetste ernstigere beeld van zijn klachten werd niet met objectieve documentatie onderbouwd. In hoger beroep bevestigt de Centrale Raad van Beroep dit oordeel. De centrale juridische vraag was of appellant voldoet aan de Wlz-toegangscriteria, in het bijzonder of zijn situatie noodzaak tot permanent toezicht of 24-uurszorg in de nabijheid meebrengt. De Raad oordeelt van niet: planbare zorg volstaat om ernstig nadeel te voorkomen, en de mogelijkheid van behandelintensivering is nog niet uitgeput. Appellant slaagde er niet in het zorgvuldige medisch advies te weerleggen met concrete, objectieve tegenbewijzen. De uitspraak sluit aan bij de vaste jurisprudentielijn, waarbij verwezen wordt naar ECLI:NL:CRVB:2019:968. Voor appellant betekent dit dat hij vooralsnog is aangewezen op zorgvormen buiten de Wlz, zoals de Wmo of de Zorgverzekeringswet.