Wlz-aanvraag kind afgewezen wegens behandelmogelijkheden
ECLI:NL:CRVB:2026:1181, Centrale Raad van Beroep, 10-09-2026, 25/1995 WLZ
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Het CIZ heeft de aanvraag van appellant om zorg op grond van de Wlz terecht afgewezen. Voor de somatische problematiek is geen sprake van een noodzaak tot 24 uur per dag zorg in de nabijheid. Voor het benoemen van een deskundige bestaat geen aanleiding.
Kern van de zaak
Een in 2014 geboren kind met somatische, verstandelijke en psychische beperkingen vroeg in 2023 Wlz-zorg aan. Het CIZ wees de aanvraag af omdat behandeling nog mogelijk was en verbetering te verwachten viel. Appellant ging in beroep en hoger beroep tegen deze afwijzing.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard; de afwijzing van de Wlz-aanvraag blijft in stand. De doorslaggevende reden is dat er nog behandelmogelijkheden zijn waardoor geen blijvende behoefte aan 24-uurszorg in de nabijheid kan worden vastgesteld.
Impactscore
LaagDe uitspraak past volledig binnen de bestaande Wlz-jurisprudentie over het blijvendheidscriterium en heeft geen nieuwe of richtinggevende rechtsregels gesteld; de impact blijft beperkt tot de individuele zaak.
Belangrijkste punten
- 1Wlz vereist een blijvende behoefte aan 24 uur zorg in de nabijheid; bij nog aanwezige behandelmogelijkheden is dit criterium niet vervuld.
- 2Het CIZ mocht zich baseren op zorgvuldig tot stand gekomen medische adviezen van 3 en 10 oktober 2023, inclusief aanvullende adviezen in beroep.
- 3De somatische beperkingen (waaronder hoestklachten) leiden slechts tot een planbare zorgbehoefte en zijn niet levensbedreigend.
- 4De grondslag verstandelijke handicap en psychische stoornis zijn met elkaar verweven en leiden in beginsel tot een 24-uurszorgbehoefte, maar behandeling kan dit verminderen.
- 5Rechtbank en Centrale Raad van Beroep bevestigen beide de beslissing van het CIZ; het bestreden besluit is inhoudelijk zorgvuldig gemotiveerd.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat een Wlz-indicatie pas kan worden afgegeven wanneer de zorgbehoefte blijvend is; lopende behandelmogelijkheden staan aan een positieve indicatie in de weg. Dit is een bevestiging van bestaande jurisprudentie en geen koerswijziging.
Praktische impact
Voor het kind en zijn omgeving betekent dit dat vooralsnog geen aanspraak bestaat op Wlz-gefinancierde langdurige zorg; zij zijn aangewezen op andere zorgstelsels (zoals de Jeugdwet of Zvw) totdat de behandeling is uitgewerkt en een eventuele blijvende behoefte opnieuw kan worden beoordeeld.
Onderwerp-impact
In de zorgsector benadrukt deze uitspraak dat zorgaanbieders en indicatiestellers scherp moeten toetsen of behandelmogelijkheden zijn uitgeput voordat een Wlz-traject kan worden ingezet voor kinderen met meervoudige problematiek.
Samenvatting
Een in 2014 geboren kind met meervoudige problematiek — somatische klachten (waaronder hevige hoestklachten), een verstandelijke handicap en een psychische stoornis — diende in februari 2023 een aanvraag in voor zorg op grond van de Wet langdurige zorg (Wlz). Het CIZ wees de aanvraag af, een beslissing die na bezwaar in november 2023 werd gehandhaafd. De kern van de afwijzing lag in de medische adviezen: hoewel de verstandelijke handicap en psychische stoornis in beginsel een behoefte aan 24 uur zorg in de nabijheid meebrengen, was er nog behandeling mogelijk waarvan verbetering van het functioneren en een afname van de begeleidingsbehoefte te verwachten viel. De somatische klachten leidden bovendien slechts tot een planbare zorgbehoefte en waren met medicatie goed beheersbaar. Daarmee ontbrak de voor een Wlz-indicatie vereiste blijvende zorgbehoefte. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond en oordeelde dat het CIZ mocht steunen op de zorgvuldig tot stand gekomen medische adviezen, ook na aanvullende advisering in de beroepsfase. De Centrale Raad van Beroep bevestigt dit oordeel in hoger beroep. De juridische vraag was of het CIZ terecht heeft geoordeeld dat niet is voldaan aan het criterium van een blijvende behoefte aan permanent toezicht of 24 uurszorg in de nabijheid. De Raad beantwoordt deze vraag bevestigend: zolang behandelmogelijkheden resteren en verbetering reëel te verwachten is, kan geen Wlz-indicatie worden afgegeven. De uitspraak voegt geen nieuw recht toe maar bevestigt de vaste lijn in de Wlz-jurisprudentie. Voor betrokkenen is de uitkomst dat zij voorlopig zijn aangewezen op zorgfinanciering buiten de Wlz en na afronding van de behandeling opnieuw een aanvraag kunnen indienen.