UWV hoeft WAO-aanvraag na 20 jaar niet te behandelen
ECLI:NL:CRVB:2026:1167, Centrale Raad van Beroep, 02-09-2026, 25/805 WAO
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Afwijzing aanvraag WAO-uitkering. Laattijdige aanvraag. Het Uwv heeft terecht het standpunt ingenomen dat niet vast is komen te staan dat appellant na het intreden van zijn ongeschiktheid in november 2000 aansluitend 52 weken achtereen arbeidsongeschikt is gebleven voor zijn arbeid. Appellant heeft niet met medisch objectiveerbare stukken, aannemelijk gemaakt dat hij de wachttijd van 52 weken voor de WAO heeft doorlopen doordat hij na zijn uitval op 22 november 2000 onafgebroken arbeidsongeschikt is gebleven. Daarmee is niet komen vast te staan dat de wachttijd is volgemaakt.
Kern van de zaak
Appellant viel in november 2000 uit met een beenbreuk na een bedrijfsongeval en reageerde destijds niet op oproepen van het GAK. Ruim twintig jaar later verzocht hij het UWV alsnog een WAO-uitkering toe te kennen. Het UWV weigerde de aanvraag in behandeling te nemen wegens onvoldoende informatie; de rechtbank vernietigde dat besluit, waarna het UWV in hoger beroep ging.
Beslissing van de rechter
De Centrale Raad van Beroep behandelt het hoger beroep van het UWV tegen de vernietiging door de rechtbank van het besluit waarbij de WAO-aanvraag buiten behandeling werd gesteld. Het UWV heeft hangende het hoger beroep op 3 juli 2025 een gewijzigde beslissing op bezwaar genomen; de uitkomst van de einduitspraak is op basis van de beschikbare tekst niet volledig af te leiden.
Impactscore
LaagHet betreft een sterk feitgebonden individueel geval zonder principiële rechtsvraag; de uitspraak stelt geen nieuwe rechtsregels en heeft beperkte precedentwerking buiten de directe partijen.
Belangrijkste punten
- 1Appellant deed in 2000 aangifte van arbeidsongeschiktheid na bedrijfsongeval, maar reageerde niet op controleoproepen waardoor de ZW-uitkering werd opgeschort.
- 2Ruim twintig jaar later (2020 en 2022) verzocht appellant alsnog om een WAO-uitkering, zonder toereikende medische onderbouwing.
- 3Het UWV stelde de aanvraag buiten behandeling wegens onvoldoende informatie (geen medische gegevens, geen bewijs van ziekte, geen eerdere WAO-aanvraag).
- 4De rechtbank vernietigde het besluit en droeg het UWV op opnieuw te beslissen; het UWV stelde daartegen hoger beroep in.
- 5Hangende het hoger beroep nam het UWV op 3 juli 2025 een gewijzigde beslissing op bezwaar, waarmee de procedure een nieuwe fase ingaat.
Impactanalyse
Juridische impact
De zaak verduidelijkt de grenzen van de informatieplicht van een aanvrager bij een zeer laat ingediende WAO-aanvraag en de bevoegdheid van het UWV om een aanvraag buiten behandeling te stellen bij onvoldoende gegevensverstrekking. De uitspraak is gezien de beperkte beschikbaarheid van de volledige tekst slechts gedeeltelijk te beoordelen.
Praktische impact
Voor appellant betekent de gewijzigde beslissing op bezwaar dat zijn aanvraag opnieuw inhoudelijk wordt beoordeeld, maar de kans op toewijzing blijft gering bij afwezigheid van medische en administratieve onderbouwing uit 2000. Voor andere (voormalige) uitkeringsgerechtigden onderstreept de zaak dat het indienen van een uitkeringsaanvraag tientallen jaren na de uitval vrijwel onmogelijk te onderbouwen is.
Onderwerp-impact
Binnen de sociale zekerheid bevestigt deze zaak dat het UWV aanvragen buiten behandeling mag stellen als een aanvrager structureel onvoldoende meewerkt aan informatieverstrekking, ook bij een zeer lange tijdspanne tussen uitval en aanvraag.
Samenvatting
Deze zaak draait om een bijzonder late WAO-aanvraag. Appellant werkte in 2000 via een uitzendbureau in de bouw en viel op 22 november 2000 uit met een gebroken linkerbeen na een bedrijfsongeval. Omdat hij destijds niet reageerde op controleoproepen van het GAK (rechtsvoorganger van het UWV), werd de Ziektewet-uitkering opgeschort. In 2020 en opnieuw in 2022 verzocht appellant het UWV alsnog een WAO-uitkering toe te kennen voor die uitval. Het UWV vroeg aanvullende informatie op, maar beoordeelde de door appellant verstrekte documenten als onvoldoende: er waren geen medische gegevens, geen bewijs van ziekte, de ZW-uitkering was nooit uitbetaald en er was nooit eerder een WAO-aanvraag ingediend. Bij besluit van 1 maart 2024 werd de aanvraag buiten behandeling gesteld; het bezwaar werd op 27 mei 2024 ongegrond verklaard. De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde het besluit, waarna het UWV hoger beroep instelde bij de Centrale Raad van Beroep. Hangende dat hoger beroep nam het UWV op 3 juli 2025 een gewijzigde beslissing op bezwaar. Doordat de volledige tekst van de uitspraak ontbreekt, is de definitieve beslissing van de Raad niet met zekerheid vast te stellen. Wel is duidelijk dat de kernvraag is of het UWV de aanvraag buiten behandeling mocht stellen wegens onvoldoende informatieverstrekking, en of de informatieplicht correct is toegepast. De zaak illustreert de praktische en juridische moeilijkheden bij het beoordelen van uitkeringsaanvragen die tientallen jaren na de oorspronkelijke uitval worden ingediend, waarbij bewijsmateriaal nauwelijks nog beschikbaar is.