Een in 1978 geboren appellant diende in 2013 en opnieuw in 2019 een Wajong-uitkering aan. Het UWV wees beide aanvragen af; de tweede aanvraag werd behandeld als een verzoek om terug te komen van het eerdere afwijzingsbesluit, omdat geen nieuwe informatie was overgelegd.

Beslissing van de rechter

Het hoger beroep is ongegrond verklaard; de Centrale Raad van Beroep bevestigt de eerdere afwijzingen. De doorslaggevende reden is dat appellant geen nieuwe feiten of omstandigheden heeft aangedragen die een heroverweging van het oorspronkelijke besluit van 14 januari 2014 rechtvaardigen.

18van 100

Impactscore

Laag

De uitspraak past volledig binnen de bestaande, vaste jurisprudentielijn over herhaalde aanvragen en de nova-eis; zij stelt geen nieuwe rechtsregel en heeft een beperkte reikwijdte tot de individuele zaak.

Belangrijkste punten

1Eerste Wajong-aanvraag (2013) afgewezen bij besluit van 14 januari 2014, na bezwaar gehandhaafd in juli 2014.
2Tweede aanvraag (2019) opgevat als verzoek om terug te komen van het rechtens onaantastbare besluit van 2014.
3UWV wees het herzieningsverzoek af wegens ontbreken van nieuwe informatie (besluit 10 maart 2020).
4Rechtbank Amsterdam en vervolgens de Centrale Raad van Beroep (april 2024 en september 2026) bevestigden de afwijzing.
5De uitspraak illustreert de strikte toepassing van de nova-eis bij herhaalde aanvragen in de sociale zekerheid.

Impactanalyse

Juridische impact

De uitspraak bevestigt de vaste lijn van de CRvB dat een herhaalde aanvraag zonder nieuwe feiten of omstandigheden (nova) niet leidt tot heroverweging van een rechtens onaantastbaar besluit. Dit onderstreept de drempel die artikel 4:6 Awb stelt aan herzieningsverzoeken.

Praktische impact

Voor appellant betekent dit dat hij geen recht heeft op een Wajong-uitkering en dat verdere pogingen zonder aantoonbaar nieuwe medische of andere relevante informatie kansloos zijn. Het UWV hoeft de zaak niet opnieuw inhoudelijk te beoordelen.

Onderwerp-impact

In de uitvoeringspraktijk rondom Wajong-aanvragen benadrukt deze uitspraak dat herhaalde aanvragen zorgvuldig moeten worden onderbouwd met aantoonbaar nieuwe gegevens om een inhoudelijke heroverweging af te dwingen.

Samenvatting

Appellant, geboren in 1978, diende in oktober 2013 een aanvraag in voor een uitkering op grond van de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten 2010 (Wajong 2010). Het UWV wees deze aanvraag af bij besluit van 14 januari 2014; na bezwaar bleef dit besluit in stand. In augustus 2019 deed appellant een nieuwe aanvraag. Het UWV kwalificeerde deze als een verzoek om terug te komen van het inmiddels rechtens onaantastbare besluit uit 2014. Omdat appellant geen nieuwe feiten of omstandigheden had overgelegd, wees het UWV het herzieningsverzoek af bij besluit van 10 maart 2020. Het bezwaar hiertegen werd ongegrond verklaard bij besluit van 29 juli 2020. De rechtbank Amsterdam verklaarde het beroep in oktober 2022 eveneens ongegrond. De Centrale Raad van Beroep bevestigde die uitspraak in april 2024 en deed op 2 september 2026 opnieuw uitspraak in een kennelijk hieraan gerelateerde procedure, waarbij de afwijzing wederom in stand bleef. De juridische kern van de zaak is de toepassing van de zogenoemde nova-eis: een bestuursorgaan is slechts gehouden een eerder rechtens onaantastbaar besluit te heroverwegen indien de aanvrager nieuwe feiten of veranderde omstandigheden aandraagt die bij de eerdere beoordeling niet bekend waren of konden zijn. Appellant slaagde daar niet in. De uitspraak is in lijn met de vaste jurisprudentie van de Centrale Raad van Beroep over herhaalde aanvragen in het sociale-zekerheidsrecht en voegt geen nieuwe rechtsnormen toe. De praktische consequentie voor appellant is definitief: zonder relevante nieuwe medische of andere informatie staat de weg naar een Wajong-uitkering langs deze route niet meer open.

Bron: Rechtspraak.nl Open Data· Geanalyseerd op 5 oktober 2026 met claude-sonnet-4-6

Originele uitspraak

18van 100

LaagLees toelichting ↓