WIA-uitkering geweigerd: arbeidsongeschiktheid onder 35%-drempel
ECLI:NL:CRVB:2026:1150, Centrale Raad van Beroep, 02-09-2026, 25/1507 WIA
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Weigering WIA-uitkering toe te kennen omdat appellant minder dan 35% arbeidsongeschikt is. Voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing. De geselecteerde functie zijn geschikt voor appellant.
Kern van de zaak
Een IT support engineer meldde zich in juli 2019 ziek na een verkeersongeval. Na onderzoek door verzekeringsartsen en arbeidsdeskundigen van het UWV werd zijn mate van arbeidsongeschiktheid vastgesteld op 25,75%, waarmee hij onder de wettelijke drempel van 35% bleef. Hij vocht de weigering van een WIA-uitkering aan.
Beslissing van de rechter
De Centrale Raad van Beroep heeft het beroep van appellant beoordeeld; de uitkomst van de volledige beslissing is op basis van de beschikbare tekst niet volledig te reconstrueren, maar het UWV handhaafde de weigering van de WIA-uitkering omdat de arbeidsongeschiktheid op 25,75% werd vastgesteld, ruim onder de 35%-drempel van de Wet WIA.
Impactscore
LaagHet betreft een individuele WIA-beoordeling zonder bijzondere rechtsvragen; de zaak past binnen bestaande jurisprudentie en uitvoeringspraktijk. De beslissingstekst is bovendien onvolledig, wat de analysezekerheid beperkt.
Belangrijkste punten
- 1Appellant werkte als IT support engineer (39,77 uur/week) en meldde zich ziek na een verkeersongeval op 9 juli 2019.
- 2Verzekeringsartsen stelden benutbare mogelijkheden vast met fysieke en psychische beperkingen, vastgelegd in een FML.
- 3Arbeidsdeskundige selecteerde vijf functies; op basis van de drie hoogst betaalde functies werd arbeidsongeschiktheid berekend op 23,34% (primair) en later gecorrigeerd naar 25,75%.
- 4UWV weigerde WIA-uitkering per 5 juli 2022 omdat appellant minder dan 35% arbeidsongeschikt was.
- 5De beslissingstekst is onvolledig; de uiteindelijke uitkomst van het hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep is niet met zekerheid vast te stellen.
Impactanalyse
Juridische impact
De zaak bevestigt de toepassing van de 35%-arbeidsongeschiktheidsdrempel uit de Wet WIA en de gebruikelijke methodiek van functieschatting via de FML. Geen richtinggevende rechtsontwikkeling zichtbaar op basis van de beschikbare tekst.
Praktische impact
Voor appellant betekent de handhaving van de weigering dat hij geen aanspraak maakt op een WIA-uitkering en op andere inkomensondersteuning is aangewezen. De gecorrigeerde functieselectie en het gecorrigeerde maatmanloon hadden slechts marginale invloed op het eindpercentage.
Onderwerp-impact
De uitspraak raakt de uitvoeringspraktijk van het UWV bij WIA-beoordelingen na arbeidsongevallen, met name de wijze waarop verzekeringsartsen en arbeidsdeskundigen samenwerken bij de vaststelling van resterende verdiencapaciteit.
Samenvatting
Deze zaak betreft een IT support engineer die zich op 9 juli 2019 ziek meldde na een verkeersongeval en vervolgens een WIA-uitkering aanvroeg. Het UWV liet onderzoek verrichten door verzekeringsartsen en een arbeidsdeskundige. Op basis van een Functionele Mogelijkheden Lijst (FML) van 3 november 2022 werden fysieke en psychische beperkingen vastgesteld, maar werd geconcludeerd dat appellant nog over benutbare arbeidsmogelijkheden beschikte. De arbeidsdeskundige selecteerde vijf functies en berekende de mate van arbeidsongeschiktheid op 23,34%, ruim onder de wettelijke drempel van 35% die vereist is voor een WIA-uitkering. Het UWV weigerde de uitkering per 5 juli 2022. Appellant maakte bezwaar, waarna een verzekeringsarts bezwaar en beroep hem opnieuw onderzocht en het primaire oordeel bevestigde. Een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep corrigeerde de functieselectie en het maatmanloon, wat leidde tot een licht bijgesteld percentage van 25,75% – nog steeds onder de drempel. Het UWV verklaarde het bezwaar ongegrond. De rechtbank deed vervolgens uitspraak in eerste aanleg, waarna de zaak in hoger beroep kwam bij de Centrale Raad van Beroep. De beschikbare beslissingstekst is onvolledig, waardoor de exacte uitkomst van het hoger beroep niet met zekerheid kan worden vastgesteld. Op basis van de beschikbare informatie lijkt de zaak geen nieuwe rechtsvragen op te werpen en volgt zij de vaste lijn in WIA-jurisprudentie omtrent de 35%-drempel en de methodiek van functieschatting. De praktische betekenis is beperkt tot de individuele situatie van appellant.