CRvB: UWV moet nieuw besluit nemen na vaststellingsovereenkomst ZW
ECLI:NL:CRVB:2026:1149, Centrale Raad van Beroep, 09-09-2026, 25/1652 ZW
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Beroep ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard. Herziening besluiten ZW- en WIA-uitkering. Het herzieningsverzoek van appellant ziet op een periode vóór 1 mei 2020 en valt daarmee onder de reikwijdte van de vaststellingsovereenkomst. Dat staat in de weg aan een inhoudelijke beoordeling van het verzoek. Het Uwv had op grond van artikel 1:3, derde lid, Awb een besluit moeten nemen op het herzieningsverzoek, maar heeft dat ten onrechte nagelaten. De rechtbank heeft hierover geoordeeld zonder dat er een besluit van het Uwv voorlag. De Raad vernietigt daarom de aangevallen uitspraak en draagt het Uwv op alsnog een besluit te nemen op het verzoek om herziening.
Kern van de zaak
Appellant sloot in 2020 een vaststellingsovereenkomst met het UWV over ZW- en WIA-uitkeringen. De rechtbank verklaarde zijn beroep niet-ontvankelijk omdat het geschil onder de vaststellingsovereenkomst zou vallen. Appellant ging in hoger beroep en betwistte zowel de reikwijdte als de geldigheid van die overeenkomst.
Beslissing van de rechter
De Centrale Raad van Beroep vernietigt de aangevallen uitspraak en draagt het UWV op een nieuw besluit te nemen. Hoewel de Raad de argumenten van appellant over de reikwijdte en geldigheid van de vaststellingsovereenkomst niet volgt, oordeelt hij op andere gronden dat de rechtbank het beroep ten onrechte niet-ontvankelijk heeft verklaard.
Impactscore
MiddelDe uitspraak heeft praktisch belang voor de verhouding tussen privaatrechtelijke vaststellingsovereenkomsten en bestuursrechtelijke ontvankelijkheid, maar betreft een toepassing van bestaande rechtspraak en heeft geen fundamenteel nieuw rechtsgevolg.
Belangrijkste punten
- 1De vaststellingsovereenkomst van mei 2020 regelde ZW-uitkering per 3 februari 2014 en WIA-uitkering (80-100% arbeidsongeschiktheid) per 3 november 2014.
- 2De rechtbank verklaarde het beroep niet-ontvankelijk wegens de privaatrechtelijke vaststellingsovereenkomst; de CRvB verwerpt dit oordeel op andere gronden.
- 3De CRvB volgt appellant niet in zijn standpunt dat de rechtbank de geldigheid van de vaststellingsovereenkomst had moeten beoordelen.
- 4De Raad draagt het UWV op een nieuw inhoudelijk besluit te nemen met inachtneming van de uitspraak.
- 5Het UWV wordt veroordeeld tot vergoeding van griffierecht van € 194,- voor beroep en hoger beroep.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak verduidelijkt dat een privaatrechtelijke vaststellingsovereenkomst met het UWV niet zonder meer leidt tot niet-ontvankelijkheid van een bestuursrechtelijk beroep; de bestuursrechter dient de ontvankelijkheidsvraag zelfstandig te beoordelen. Dit sluit aan bij eerdere rechtspraak van de CRvB (ECLI:NL:CRVB:2010:BL4270) en de Hoge Raad (ECLI:NL:HR:2017:1103).
Praktische impact
Appellant krijgt alsnog een inhoudelijke beoordeling van zijn zaak doordat het UWV een nieuw besluit moet nemen. Verzekerden die vaststellingsovereenkomsten sluiten met het UWV worden hierdoor niet automatisch de toegang tot de bestuursrechter ontzegd.
Onderwerp-impact
Voor uitkeringsgerechtigden in de ZW en WIA bevestigt deze uitspraak dat vaststellingsovereenkomsten met het UWV de bestuursrechtelijke rechtsbescherming niet automatisch uitsluiten, wat relevant is voor de praktijk rondom minnelijke regelingen bij sociale zekerheidsgeschillen.
Samenvatting
In deze zaak stond centraal of een privaatrechtelijke vaststellingsovereenkomst tussen een uitkeringsgerechtigde en het UWV in de weg staat aan een inhoudelijke bestuursrechtelijke beoordeling. Appellant en het UWV hadden in mei 2020 een vaststellingsovereenkomst gesloten ter finale beslechting van meerdere lopende geschillen. Daarin werd onder meer een ZW-uitkering per 3 februari 2014 en een WIA-uitkering (arbeidsongeschiktheidspercentage 80-100%) per 3 november 2014 toegekend, met verrekening van eerder toegekende uitkeringen. De rechtbank verklaarde het latere beroep van appellant niet-ontvankelijk, omdat het geschil naar haar oordeel onder de reikwijdte van de vaststellingsovereenkomst viel. Appellant stelde in hoger beroep dat de rechtbank de geldigheid van de overeenkomst had moeten toetsen en dat de reikwijdte ervan zijn geschil niet omvatte. De Centrale Raad van Beroep volgt deze argumenten van appellant inhoudelijk niet, maar komt op andere gronden tot het oordeel dat de rechtbank het beroep ten onrechte niet-ontvankelijk heeft verklaard. De Raad vernietigt de aangevallen uitspraak en draagt het UWV op een nieuw besluit te nemen met inachtneming van de uitspraak. Tevens wordt het griffierecht van € 194,- aan appellant vergoed. De uitspraak bevestigt dat een vaststellingsovereenkomst met het UWV niet automatisch de toegang tot de bestuursrechter blokkeert en dat de ontvankelijkheidsvraag zelfstandig door de bestuursrechter moet worden beoordeeld. Dit past in een lijn van rechtspraak waarbij de bestuursrechter zijn eigen ontvankelijkheidsoordeel niet uitsluitend baseert op het bestaan van een privaatrechtelijke regeling tussen partijen.