Tandemfiets voor kind met beperking terecht geweigerd
ECLI:NL:CRVB:2026:1139, Centrale Raad van Beroep, 27-08-2026, 25/2134 WMO15
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)De aanvraag om een maatwerkvoorziening in de vorm van een tandemfiets is terecht door het college afgewezen. Niet is gebleken dat appellante zonder tandemfiets niet in aanvaardbare mate kan participeren.
Kern van de zaak
Een in 2011 geboren meisje met lichamelijke en psychische beperkingen en verminderde mobiliteit vroeg via haar moeder een tandemfiets aan als maatwerkvoorziening op grond van de Wmo 2015. Het college wees de aanvraag af omdat appellante ook zonder tandemfiets in redelijke mate aan de maatschappij kan deelnemen.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep is ongegrond verklaard; de Centrale Raad van Beroep laat de afwijzing van de aanvraag voor een tandemfiets in stand. Doorslaggevend is dat het college op basis van het gespreks- en onderzoeksverslag van 20 juli 2023 afdoende heeft aangetoond dat appellante ook zonder tandemfiets in redelijke mate kan participeren in de maatschappij.
Impactscore
LaagDe uitspraak past binnen vaste Wmo-jurisprudentie en stelt geen nieuwe rechtsnormen. De zaak is casuïstisch van aard en de gevolgen reiken niet verder dan de bevestiging van bestaand beleid en rechtspraak rondom het participatievereiste.
Belangrijkste punten
- 1Aanvraag tandemfiets als Wmo 2015-maatwerkvoorziening voor kind met mobiliteitsbeperkingen afgewezen
- 2College stelde dat appellante op eigen kracht en met gebruikelijke hulp voldoende kan participeren
- 3Niet in geschil was dat de vervoersbehoefte van appellante ook zonder tandemfiets wordt gedekt
- 4Rechtbank en Centrale Raad van Beroep onderschrijven het standpunt van het college op basis van het onderzoeksverslag
- 5Maatstaf: redelijke mate van maatschappelijke participatie, niet maximale of optimale participatie
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat gemeenten bij Wmo-aanvragen mogen toetsen of een voorziening noodzakelijk is voor een redelijke mate van participatie, en niet verplicht zijn elke hulpmiddelenwens te honoreren als de basisparticipatie al is gewaarborgd. Dit sluit aan bij bestaande jurisprudentie over de compensatieplicht onder de Wmo 2015.
Praktische impact
Voor de betrokken minderjarige en haar moeder betekent dit dat de tandemfiets niet wordt vergoed; zij dienen zelf een alternatief te vinden of financieren. Gemeenten kunnen zich op deze uitspraak beroepen bij het afwijzen van vergelijkbare aanvragen waarbij basisvervoer al is gedekt.
Onderwerp-impact
In de zorgsector en bij Wmo-uitvoerders bevestigt dit dat de grens voor maatwerkverstrekkingen ligt bij het compenseren van tekortschietende participatie, niet bij het optimaliseren van de kwaliteit of het comfort van deelname aan de samenleving.
Samenvatting
Deze zaak betreft een in 2011 geboren meisje met lichamelijke en psychische beperkingen en verminderde mobiliteit, voor wie haar moeder een tandemfiets aanvroeg als maatwerkvoorziening op grond van de Wet maatschappelijke ondersteuning 2015 (Wmo 2015). Het college van de betreffende gemeente wees de aanvraag in augustus 2023 af, een beslissing die het in februari 2024 handhaafde. Het college stelde dat appellante op eigen kracht en met gebruikelijke hulp in voldoende mate kan participeren in de maatschappij en dat een tandemfiets daarvoor niet noodzakelijk is. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. Zij stelde vast dat niet in geschil is dat de vervoersbehoefte van appellante ook zonder tandemfiets wordt voorzien; het geschil spitst zich toe op de vraag of het college gehouden is de tandemfiets te verstrekken in het licht van haar participatiebeperkingen. De rechtbank oordeelde op basis van het gespreks- en onderzoeksverslag van 20 juli 2023 dat appellante zonder tandemfiets in redelijke mate aan de maatschappij kan deelnemen. In hoger beroep bevestigt de Centrale Raad van Beroep dit oordeel. Het hoger beroep slaagt niet. De Raad onderschrijft de redenering van de rechtbank dat de maatstaf voor een Wmo-maatwerkvoorziening een redelijke mate van participatie is, en niet een optimale of maximaal comfortabele deelname aan de samenleving. Nu het college met het onderzoeksverslag voldoende heeft onderbouwd dat aan die maatstaf is voldaan zonder de tandemfiets, is de afwijzing rechtmatig. De uitspraak bevestigt bestaande jurisprudentie: gemeenten zijn niet verplicht elke gewenste hulpvoorziening te verstrekken als de basisparticipatie al is gewaarborgd.