Bijstandsuitkering gekort na weigeren arbeidsverplichtingen
ECLI:NL:CRVB:2026:1137, Centrale Raad van Beroep, 18-08-2026, 23/3435 PW
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Maatregel. Niet meewerken aan aangeboden voorziening. Feitelijke grondslag. Inkeerregeling. Afwijzing dwangsom. Plan van aanpak. (Aanvullende) schadevergoeding redelijke termijn. Het dagelijks bestuur heeft ten onrechte een maatregel opgelegd. Zo ontbreekt de verslaglegging van het gesprek waarin aan appellant kenbaar zou zijn gemaakt waar het traject bij het vervoersbedrijf concreet uit bestond en waarom dat traject in het geval van appellant was aangewezen. Bovendien heeft het dagelijks bestuur naar aanleiding van de e-mail van het vervoersbedrijf van 12 januari 2021, waar het standpunt van het dagelijks bestuur op is gebaseerd, geen navraag meer gedaan bij het vervoersbedrijf over het verloop van het gesprek met appellant. Omdat het dagelijks bestuur niet aan appellant op kenbare wijze duidelijk heeft gemaakt waar de voorziening concreet uit bestaat en waarom die voorziening in zijn geval is aangewezen, kan hem niet worden verweten dat hij daaraan niet heeft meegewerkt.
Kern van de zaak
Een bijstandsgerechtigde (appellant, geboren 1960) weigerde meerdere malen gehoor te geven aan arbeidsverplichtingen: hij weigerde schoonmaakwerk bij een vervoersbedrijf uit te voeren en verscheen herhaaldelijk niet op uitnodigingen van zijn ontwikkelcoach. Het dagelijks bestuur kondigde aan zijn uitkering tijdelijk te verlagen of stop te zetten wegens schending van de arbeidsverplichtingen uit artikel 9 Participatiewet.
Beslissing van de rechter
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraken en verklaart het hoger beroep (deels) niet-ontvankelijk. Doorslaggevend is dat appellant structureel zijn arbeidsverplichtingen niet nakwam door zowel het afwijzen van passend werk als het niet verschijnen op verplichte evaluatiegesprekken.
Impactscore
LaagDe uitspraak past in de bestaande jurisprudentielijn rondom artikel 9 PW en betreft een individuele zaak zonder nieuwe rechtsvragen; de beschikbare tekst is bovendien onvolledig, waardoor de volledige reikwijdte van de beslissing niet geheel reconstrueerbaar is.
Belangrijkste punten
- 1Appellant weigerde schoonmaakwerkzaamheden uit te voeren die onderdeel uitmaakten van een re-integratietraject bij een vervoersbedrijf, waarmee hij zich niet hield aan artikel 9 PW
- 2Appellant verscheen herhaaldelijk niet op uitnodigingen voor evaluatiegesprekken bij het Mens en Ontwikkel Bedrijf, ook na aangetekende oproepen
- 3Het dagelijks bestuur kondigde een maatregel aan (tijdelijk geen of lagere uitkering) wegens schending van arbeidsverplichtingen
- 4De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraken van de lagere rechter in meerdere zaken
- 5Het hoger beroep wordt deels niet-ontvankelijk verklaard; de tekst is onvolledig waardoor niet alle gronden volledig reconstrueerbaar zijn
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat bijstandsgerechtigden gehouden zijn alle onderdelen van een re-integratietraject te accepteren, inclusief taken die zij persoonlijk onwenselijk achten, en dat herhaaldelijk niet verschijnen op verplichte gesprekken een maatregel rechtvaardigt. Dit sluit aan bij de bestaande lijn in de jurisprudentie over artikel 9 PW.
Praktische impact
Voor appellant betekent de uitspraak dat de maatregel (korting of stopzetting van uitkering) in stand blijft. Voor andere bijstandsgerechtigden onderstreept dit dat weigering van specifieke taken binnen een re-integratietraject en het negeren van oproepen concrete financiële gevolgen heeft.
Onderwerp-impact
Binnen het domein van sociale zekerheid en re-integratie bevestigt deze uitspraak dat gemeenten handhavend kunnen optreden bij structurele niet-naleving van arbeidsverplichtingen, ook wanneer een bijstandsgerechtigde bezwaren heeft tegen specifieke onderdelen van het aangeboden traject.
Samenvatting
Deze zaak betreft een bijstandsgerechtigde die op grond van de Participatiewet (PW) een uitkering naar de norm voor een alleenstaande ontving. In het kader van zijn re-integratieverplichting werd hij aangemeld voor een traject bij het serviceteam van een vervoersbedrijf, met uitzicht op doorstroom naar een betaalde functie als steward, buschauffeur of treinmachinist. Tijdens het kennismakingsgesprek gaf appellant echter aan niet bereid te zijn schoonmaakwerkzaamheden – onderdeel van het takenpakket – te verrichten. Het vervoersbedrijf besloot daarop hem niet toe te laten tot het traject. Vervolgens verscheen appellant herhaaldelijk niet op verplichte evaluatiegesprekken bij zijn ontwikkelcoach, ook niet na aangetekende uitnodigingen. Het dagelijks bestuur kondigde aan een maatregel op te leggen wegens schending van de arbeidsverplichtingen ex artikel 9 PW. De centrale juridische vraag was of het dagelijks bestuur terecht een maatregel had opgelegd en of de rechtbank dit terecht had bevestigd. De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraken van de rechtbank en verklaart het hoger beroep deels niet-ontvankelijk. De Raad onderschrijft daarmee het oordeel dat appellant zijn arbeidsverplichtingen structureel heeft geschonden: zowel door het weigeren van specifieke taken binnen een aangeboden traject als door het herhaaldelijk negeren van oproepen. Dat appellant bezwaar had tegen schoonmaakwerk doet niet af aan zijn verplichting om algemeen geaccepteerde arbeid te aanvaarden. De uitspraak past in de vaste jurisprudentie over de handhaving van artikel 9 PW en heeft geen richtinggevend karakter, maar bevestigt voor betrokkenen dat gemeenten bevoegd zijn uitkeringen te korten bij structurele niet-naleving van re-integratieverplichtingen. De beschikbare tekst van de uitspraak is onvolledig, waardoor niet alle overwegingen volledig reconstrueerbaar zijn.