WW-dagloon uit 2012 niet herleefbaar na verstrijken termijn
ECLI:NL:CRVB:2026:1130, Centrale Raad van Beroep, 26-08-2026, 25/1829 WW
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Vaststelling hoogte dagloon voor WW-uitkering. De referteperiode terecht is vastgesteld op de periode van 6 december 2020 tot en met 5 december 2021. Het Uwv heeft terecht de hoogte van het dagloon voor de WW-uitkering berekend op basis van het sv-loon dat is verdiend in de referteperiode.
Kern van de zaak
Appellant ontving in 2010 een WW-uitkering gebaseerd op het maximale dagloon van €187,77. Na beëindiging in 2012 wegens zelfstandige arbeid en diverse latere dienstverbanden ontving hij een nieuwe WW-uitkering met een aanzienlijk lager dagloon. Hij vecht dit aan, stellende dat zijn hogere dagloon uit 2012 had moeten worden gehanteerd.
Beslissing van de rechter
De Centrale Raad van Beroep bekrachtigt de uitspraak van de rechtbank: het beroep is ongegrond. Doorslaggevend is dat de herlevingstermijn van 32 maanden na beëindiging van de WW-uitkering per 1 november 2012 al vóór 1 juli 2015 was verstreken, waardoor het hoge dagloon uit 2012 niet meer als grondslag kan dienen voor de huidige uitkering.
Impactscore
LaagDe uitspraak betreft een individueel geschil over dagloonsystematiek in de WW en bevestigt bestaande wetgeving en jurisprudentie zonder nieuwe rechtsvragen te beantwoorden. De maatschappelijke reikwijdte is beperkt.
Belangrijkste punten
- 1WW-uitkering uit 2010 gebaseerd op maximumdagloon €187,77 werd beëindigd per 1 november 2012 wegens volledige werkzaamheden als zelfstandige.
- 2Appellant is meegedeeld dat herleving van de uitkering alleen mogelijk was als hij vóór 1 juli 2015 (binnen 32 maanden) volledig zou stoppen met zelfstandige arbeid.
- 3Latere WW-uitkeringen (2020 en 2022) zijn gebaseerd op het dagloon behorend bij de meest recente dienstverbanden, niet op het dagloon uit 2012.
- 4De herlevingstermijn is ongebruikt verstreken, waardoor het hoge dagloon uit 2012 definitief is komen te vervallen.
- 5Rechtbank en Centrale Raad van Beroep oordelen eensluidend dat het Uwv het dagloon correct heeft vastgesteld.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat de wettelijke herlevingstermijn in de WW (artikel 42a WW) strikt wordt toegepast: na het verstrijken ervan kan een eerder (hoger) dagloon niet meer worden gereviveerd, ook niet als betrokkene later opnieuw werkloosheid ervaart.
Praktische impact
Voor appellant betekent dit dat hij zijn WW-uitkering behoudt op basis van het aanzienlijk lagere dagloon van circa €54-€60, wat een substantieel inkomensverschil oplevert ten opzichte van het dagloon uit 2012. Zelfstandigen die tijdelijk stoppen moeten zich bewust zijn van de strikte herlevingstermijn.
Onderwerp-impact
Uitkeringsgerechtigden die als zelfstandige werken en later opnieuw een beroep doen op de WW, dienen de 32-maandentermijn nauwlettend in de gaten te houden om hogere opgebouwde dagloonrechten niet te verliezen.
Samenvatting
Appellant had sinds 2010 een WW-uitkering op basis van het maximale dagloon van €187,77. Toen hij per 1 november 2012 volledig als zelfstandige ging werken, werd de uitkering beëindigd. Het UWV informeerde hem destijds dat herleving van de uitkering uitsluitend mogelijk was als hij vóór 1 juli 2015 – binnen 32 maanden – volledig zou stoppen met zijn zelfstandige werkzaamheden. Appellant maakte geen gebruik van die mogelijkheid. In de jaren daarna trad hij in loondienst bij verschillende werkgevers, raakte hij herhaaldelijk werkloos en ontving hij meerdere nieuwe WW- en ZW-uitkeringen, telkens gebaseerd op zijn meest recent verdiende loon. Dit leidde tot aanzienlijk lagere daglonen van circa €52 tot €60. Nadat zijn ZW-uitkering in maart 2024 eindigde, werd zijn WW-uitkering voortgezet met een geïndexeerd dagloon dat terugging op het in 2022 vastgestelde niveau. Appellant bestreed dit en stelde dat zijn hogere dagloon uit 2012 als uitgangspunt had moeten gelden. De rechtbank verklaarde zijn beroep ongegrond. In hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep wordt dit oordeel bevestigd. De centrale juridische vraag is of het verlopen laten van de herlevingstermijn tot gevolg heeft dat het hoge oorspronkelijke dagloon definitief vervalt. De Raad beantwoordt die vraag bevestigend: nu appellant niet binnen 32 maanden na november 2012 heeft gestopt met zijn zelfstandige activiteiten, is de herlevingsoptie definitief komen te vervallen. Elke nieuwe WW-uitkering wordt sindsdien zelfstandig berekend op basis van het loon dat appellant in de relevante referteperiode verdiende. Het hogere dagloon uit 2012 kan daar niet meer op worden geënt. De uitspraak illustreert hoe cruciaal kennis van wettelijke vervaltermijnen in de WW is voor uitkeringsgerechtigden die een periode als zelfstandige actief zijn.