GPK voor passagier afgewezen wegens geen continue afhankelijkheid
ECLI:NL:CRVB:2026:1073, Centrale Raad van Beroep, 06-08-2026, 25/1466 BABW
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Afwijzing aanvraag om een gehandicaptenparkeerkaart voor een passagier. Appellant voldoet niet aan de voorwaarden dat hij continu afhankelijk is van de hulp van een ander. Uit de medische stukken en ook uit wat appellant aanvoert kan niet afgeleid worden dat hij om medische redenen niet in staat is om bijvoorbeeld even alleen te wachten op een bankje als hij wordt afgezet door de bestuurder.
Kern van de zaak
Appellant ontving een gehandicaptenparkeerkaart (GPK) als bestuurder, maar vroeg ook een GPK als passagier aan. Het college wees de passagierskaart af omdat uit GGD-adviezen bleek dat appellant niet 'deur tot deur' afhankelijk is van hulp van een ander. Appellant bestreed dit oordeel in beroep en hoger beroep.
Beslissing van de rechter
De Centrale Raad van Beroep beoordeelt of de rechtbank terecht het bestreden besluit in stand heeft gelaten; de uitspraak is onvolledig weergegeven, maar de rechtbank verklaarde het beroep ongegrond op grond van het ontbreken van continue afhankelijkheid van hulp door een ander. De doorslaggevende reden is dat medisch niet is aangetoond dat appellant niet tijdelijk alleen kan wachten nadat hij is afgezet.
Impactscore
LaagDe uitspraak past binnen bestaande jurisprudentie over de GPK-criteria en heeft beperkte precedentwerking; de tekst is bovendien onvolledig, waardoor het definitieve oordeel van de Raad niet vaststaat.
Belangrijkste punten
- 1Een GPK voor een passagier vereist dat de aanvrager continu afhankelijk is van de hulp van een ander ('deur tot deur').
- 2Uit drie GGD-adviezen bleek dat appellant weliswaar niet meer dan 100 meter aaneengesloten zelfstandig kan lopen, maar niet volledig 'deur tot deur' afhankelijk is.
- 3De rechtbank oordeelde dat medisch niet is aangetoond dat appellant niet even alleen kan wachten op een bankje na het afzetten door een bestuurder.
- 4Het college wees de GPK voor bestuurder wél toe, maar de passagierskaart niet, omdat aan verschillende medische criteria wordt getoetst.
- 5De uitspraak is onvolledig: het eindoordeel van de Centrale Raad van Beroep in hoger beroep ontbreekt in de aangeleverde tekst.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de vaste lijn dat voor een GPK passagier een striktere medische drempel geldt (continue, 'deur tot deur' afhankelijkheid) dan voor een GPK bestuurder (beperkte loopafstand). Juridische onzekerheid bestaat over het definitieve oordeel van de Raad, nu de tekst onvolledig is.
Praktische impact
Gehandicapten die wel een GPK als bestuurder krijgen, moeten voor een GPK als passagier aantoonbaar maken dat zij niet even alleen kunnen wachten of verblijven buiten de auto; loopbeperking alleen volstaat niet.
Onderwerp-impact
In het zorgdomein en bij gemeentelijke indicatiestelling voor parkeerkaarten benadrukt deze zaak het belang van gedetailleerde medische onderbouwing van volledige afhankelijkheid, niet alleen van beperkte loopafstand.
Samenvatting
Appellant vroeg naast een gehandicaptenparkeerkaart (GPK) voor een bestuurder ook een GPK voor een passagier aan bij het college van burgemeester en wethouders. Het college wees de passagierskaart af, gesteund door drie medische adviezen van de GGD, waaruit bleek dat appellant weliswaar niet in staat is om meer dan 100 meter aaneengesloten zelfstandig te lopen, maar dat hij niet volledig 'deur tot deur' afhankelijk is van de ondersteuning van een ander. Aan de GPK voor een bestuurder werd wel voldaan; aan de strengere voorwaarden voor een passagierskaart niet. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. Zij overwoog dat voor een GPK voor een passagier continue afhankelijkheid van hulp vereist is, en dat uit de medische stukken noch uit de stellingen van appellant kon worden afgeleid dat hij om medische redenen niet in staat zou zijn om, nadat hij als passagier is afgezet, even alleen op een bankje te wachten. Appellant ging in hoger beroep bij de Centrale Raad van Beroep. De Centrale Raad toetst of de rechtbank het bestreden besluit terecht in stand heeft gelaten. De aangeleverde uitspraaktekst is onvolledig: het definitieve oordeel van de Raad over de door appellant aangevoerde beroepsgronden ontbreekt. Op basis van de beschikbare tekst kan worden vastgesteld dat de juridische kern van de zaak draait om de uitleg van het criterium 'continue afhankelijkheid van hulp van een ander' als voorwaarde voor de passagierskaart ingevolge artikel 49 van het Besluit administratieve bepalingen inzake het wegverkeer (BABW). De uitspraak bevestigt de staande praktijk dat een loopbeperking op zichzelf onvoldoende is voor toekenning van een GPK passagier, en dat een aanvullende, striktere medische drempel geldt. De praktische betekenis is beperkt tot de individuele zaak en past binnen bestaande jurisprudentielijnen.