Beroepen over bodemsanering Maastricht ongegrond verklaard
ECLI:NL:RVS:2026:5328, Raad van State, 09-09-2026, 202400613/1/R1 en 202400686/1/R1
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bij besluit van 18 juli 2023 heeft het college van burgemeester en wethouders van Maastricht de verzoeken van [appellant B] om over te gaan tot invordering van volgens haar verbeurde dwangsommen en om op grond van de Wet bodembescherming (Wbb) handhavend op te treden tegen werkzaamheden op het perceel [locatie 1] in Maastricht afgewezen. [partij] heeft een nieuwe woning gebouwd op het perceel [locatie 1] in Maastricht. In verband hiermee zijn werkzaamheden op en in de bodem uitgevoerd. [partij] moest zijn perceel saneren omdat de bodem ter plaatse verontreinigd is met zink. Hij heeft hiervoor een saneringsplan ingediend. Het saneringsplan gaat ervan uit dat de verontreinigde grond zoveel mogelijk wordt herschikt op het perceel en zo nodig wordt afgevoerd. Bij besluit van 25 maart 2020 heeft het college met dit saneringsplan ingestemd.
Kern van de zaak
Appellanten (erfgenaam en broer) bestreden besluiten op bezwaar van het college van B&W Maastricht over bodemsanering van een perceel verontreinigd met zink. De eigenaar had een nieuwe woning gebouwd en daarbij ontgraving buiten het vergunde ontgravingsgebied uitgevoerd, waarna handhavend werd opgetreden.
Beslissing van de rechter
De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State heeft de beroepen ongegrond verklaard. De doorslaggevende reden is niet volledig uit de beschikbare tekst op te maken, maar de Afdeling achtte de bestreden besluiten op bezwaar (van 19 december 2023) in stand; geen proceskosten worden vergoed.
Impactscore
LaagHet betreft een zaaksspecifieke toepassing van bestaand handhavings- en saneringsrecht zonder nieuwe rechtsontwikkeling; de uitspraak is enkelvoudig behandeld en heeft beperkte precedentwerking.
Belangrijkste punten
- 1Rechtsopvolging: hangende de procedure is appellant B overleden; haar broer als enige erfgenaam heeft de procedure overgenomen naast zijn eigen beroep.
- 2Toepasselijk recht: besluiten van 19 december 2023 worden beoordeeld naar het recht geldend vóór inwerkingtreding van de Omgevingswet (1 januari 2024).
- 3Ontgraving buiten vergund ontgravingsgebied op 25 maart 2022 geconstateerd, wat aanleiding gaf tot handhaving via een last onder dwangsom.
- 4Het saneringsplan (instemming 25 maart 2020, met voorschriften na uitspraak RvS 2021) was al onherroepelijk geworden na eerdere Afdelingsuitspraken van 5 april 2023.
- 5Beide beroepen zijn ongegrond verklaard; geen proceskostenveroordeling.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt de handhavingsbevoegdheid van het college bij overtreding van saneringsplanvoorschriften onder de Wet bodembescherming en past overgangsrecht Omgevingswet toe. De uitspraak is zaaksspecifiek en stelt geen nieuwe rechtsregels.
Praktische impact
Appellanten (erfgenaam) krijgen geen gelijk; de opgelegde handhavingsmaatregelen blijven in stand. De eigenaar van het perceel blijft gebonden aan de voorschriften van het goedgekeurde saneringsplan.
Onderwerp-impact
Voor bodemsaneringsgevallen bevestigt de uitspraak dat ontgraving buiten het vergunde gebied tot handhaving leidt en dat betrokkenen gebonden zijn aan het goedgekeurde saneringsplan, ook bij voortgaande bouwactiviteiten.
Samenvatting
In deze zaak stonden twee beroepen centraal tegen besluiten op bezwaar van het college van burgemeester en wethouders van Maastricht, beide gedateerd 19 december 2023, in verband met bodemsanering op een privéperceel. De eigenaar van het perceel had een nieuwe woning gebouwd op een locatie die verontreinigd was met zink en had daarvoor een saneringsplan ingediend dat op 25 maart 2020 was goedgekeurd. Na eerdere procedures bij de Afdeling waren in 2022 alsnog voorschriften aan de instemming verbonden, welk besluit in 2023 onherroepelijk werd. Bij inspectie in maart 2022 werd geconstateerd dat de eigenaar had ontgraven buiten het in het saneringsplan aangewezen ontgravingsgebied, wat aanleiding gaf tot handhaving via een last onder dwangsom. Eén van de appellanten (appellant B) overleed hangende de procedure in 2026; haar broer (appellant A), enig erfgenaam, heeft de procedure voortgezet naast zijn eigen beroep. De Afdeling paste het overgangsrecht van de Omgevingswet toe: omdat de bestreden besluiten dateren van vóór 1 januari 2024, gold het oude recht (Wet bodembescherming). De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State verklaarde beide beroepen ongegrond. Hoewel de volledige motivering van de beslissing niet beschikbaar is in de aangeleverde tekst, staan de handhavingsmaatregelen daarmee in stand. Er worden geen proceskosten vergoed. De uitspraak heeft een beperkte precedentwerking en betreft primair de zaaksspecifieke toepassing van het saneringshandhavingsrecht; zij bevestigt wel dat het toepasselijk recht wordt bepaald door het moment van besluitvorming, ook in het licht van de invoering van de Omgevingswet.