Beroep tegen wet excessief lenen bij eigen BV ongegrond

Samenvatting

In deze zaak stond de toepassing van de Wet excessief lenen bij eigen vennootschap centraal. De eiser, enig aandeelhouder van een BV, had per 31 december 2023 een schuld van €1.272.292 bij zijn vennootschap. Op grond van artikel 4.14a van de Wet IB 2001 — ingevoerd per 1 januari 2023 — wordt het deel van dergelijke schulden dat het drempelbedrag van €700.000 overschrijdt, aangemerkt als fictief regulier voordeel uit aanmerkelijk belang en belast in box 2. In dit geval resulteerde dat in een fictief regulier voordeel van €572.292, waarover aanmerkelijkbelangheffing werd opgelegd. De aanslag was conform de ingediende aangifte opgelegd; eiser had het fictief regulier voordeel zelf al verwerkt in zijn aangifte, maar betwistte de rechtmatigheid van de heffing. Eiser voerde aan dat belastingheffing over fictief regulier voordeel op stelselniveau strijdig is met artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM (recht op eigendom), alsmede met de artikelen 6 en 7 EVRM (recht op een eerlijk proces respectievelijk het legaliteitsbeginsel in strafzaken). De rechtbank verwierp al deze grieven. Zij oordeelde dat de wetgever binnen de hem toekomende ruime beoordelingsmarge is gebleven bij de vormgeving van de Wet excessief lenen, dat geen sprake is van een individuele en buitensporige last, en dat de fiscale heffing geen punitief karakter heeft dat de toepasselijkheid van de strafrechtelijke waarborgen van art. 6 en 7 EVRM zou kunnen activeren. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De uitspraak sluit aan bij andere rechterlijke oordelen over de Wet excessief lenen en biedt DGA's geen ontsnappingsroute via het EVRM. Partijen kunnen binnen zes weken hoger beroep instellen bij het gerechtshof Den Haag.