Hoge Raad verwerpt cassatie over WOZ-gegevensverstrekking

Samenvatting

In deze procedure stond centraal of de heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking gemeenten en hoogheemraadschap Utrecht artikel 40 lid 2 van de Wet waardering onroerende zaken (Wet WOZ) had geschonden door niet tijdig de gevraagde gegevens te verstrekken. Het gerechtshof had deze vraag in het midden gelaten en geoordeeld dat de belanghebbende door een eventuele schending niet was benadeeld, omdat zij ook zonder die schending beroep zou hebben ingesteld. De belanghebbende bestreed dit oordeel in cassatie. De Hoge Raad stelt vast dat de klacht over dit benadeling-oordeel terecht is voorgesteld: de redenering van het Hof strookt niet met de maatstaf die de Hoge Raad heeft geformuleerd in zijn arrest van 19 december 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1823). Desondanks leidt de gegronde klacht niet tot vernietiging van de hofuitspraak. De reden is dat de stukken van het geding geen andere conclusie toelaten dan dat de gevraagde en onder de reikwijdte van artikel 40 lid 2 Wet WOZ vallende gegevens in de bezwaarfase alsnog aan de belanghebbende zijn verstrekt. Het eventuele gebrek is daarmee hersteld, zodat het processuele belang bij cassatie ontbreekt. De overige cassatieklachten worden verworpen op de voet van artikel 81 lid 1 van de Wet op de rechterlijke organisatie, zonder nadere motivering, omdat beantwoording ervan niet noodzakelijk is voor de rechtseenheid of rechtsontwikkeling. De Hoge Raad ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling en verklaart het beroep in cassatie ongegrond. De uitspraak is praktisch relevant voor de WOZ-uitvoeringspraktijk: zij maakt duidelijk dat herstel van een informatieverzuim in de bezwaarfase voldoende kan zijn om cassatie te voorkomen, ook al was de oorspronkelijke motivering van het Hof over benadeling onjuist.