Hoge Raad bevestigt verkorting 30%-regeling naar vijf jaar

Samenvatting

In deze zaak stond de rechtmatigheid van de verkorting van de 30%-regeling centraal. De 30%-regeling is een fiscale faciliteit die werkgevers toestaat om aan ingekomen werknemers een onbelaste vergoeding van 30% van het loon te verstrekken voor extraterritoriale kosten. De wetgever heeft de maximale looptijd van deze regeling teruggebracht van acht naar vijf jaar, een maatregel die bij meerdere belastingplichtigen tot juridische procedures heeft geleid. De belastingplichtige in deze zaak had eerder een rechtszaak gevoerd bij het Gerechtshof Amsterdam, dat de klachten over de verkorte looptijd had verworpen dan wel buiten bespreking had gelaten. Daartegen werd beroep in cassatie ingesteld bij de Hoge Raad. De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep ongegrond. De Raad volgt daarbij de uitvoerige conclusie van de Advocaat-Generaal (ECLI:NL:PHR:2025:1239), meer specifiek de onderdelen 10.5 tot en met 10.9 daarvan, zonder een zelfstandige nadere motivering toe te voegen. Dit is een toepassing van de zogenoemde verkorte motivering op grond van artikel 81 RO, waarbij de Hoge Raad aangeeft dat het middel niet tot cassatie kan leiden en verdere motivering niet noodzakelijk is. De uitspraak bevestigt de houdbaarheid van de wetswijziging die de 30%-regeling beperkte. Voor de praktijk betekent dit dat werknemers en werkgevers die vertrouwden op de oude achtjaarsperiode geen rechterlijk herstel meer kunnen verwachten. De beslissing sluit aan bij een bredere lijn waarbij rechters de wettelijke beperking van fiscale expatfaciliteiten als rechtmatig aanmerken. Er is geen proceskostenveroordeling uitgesproken.