Hoge Raad: geen immateriële schadevergoeding bij redelijke termijn niet overschreden

Samenvatting

In deze belastingzaak klaagde belanghebbende in cassatie over een uitspraak van het gerechtshof. Eén van de drie cassatiemiddelen richtte zich op het feit dat het hof had nagelaten te beslissen op een tijdig ingediend verzoek om vergoeding van immateriële schade. Dit verzoek had betrekking op een mogelijke overschrijding van de redelijke termijn in de hogerberoepsfase. De Hoge Raad stelt vast dat het derde middel terecht is voorgesteld: het hof heeft het verzoek inderdaad niet beoordeeld. Toch leidt dit niet tot vernietiging van de hofuitspraak. De Hoge Raad stelt immers vast dat de hogerberoepsprocedure aanving op 10 augustus 2022 (indiening hoger beroep) en eindigde op 3 juli 2024 (datum hofuitspraak), een periode van precies twee jaar. Daarmee is de redelijke termijn van twee jaar niet overschreden. Nu er geen termijnoverschrijding is, bestaat er geen aanspraak op immateriële schadevergoeding, waardoor het verzuim van het hof om op het verzoek te beslissen geen rechtsgevolgen heeft voor belanghebbende. De overige twee middelen worden verworpen op grond van artikel 81 lid 1 Wet op de rechterlijke organisatie: beantwoording is niet nodig voor de rechtseenheid of rechtsontwikkeling. De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep ongegrond en ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling. De uitspraak illustreert het beginsel dat een procesueel verzuim alleen tot cassatie kan leiden als dat verzuim de rechtsposities van partijen daadwerkelijk raakt, en bevestigt eens te meer de geldende twee-jaarstermijn als harde grens voor het recht op immateriële schadevergoeding wegens spanning en frustratie door langdurige belastingprocedures.