Informatiebeschikking deels vernietigd wegens ontbrekende stukken belastingdienst
ECLI:NL:GHDHA:2026:3140, Gerechtshof Den Haag, 15-10-2026, BK-25/840
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Artikel 52 en 52a, AWR. De op de Z-afslagen vermelde omzet per week, zonder uitsplitsing in productgroep(en) en zonder vermelding van verkoopgegevens per verkocht product, is niet voldoende voor de controle van de omzet. Deze detailgegevens zijn van belang voor de heffing van belasting, maar zijn niet op de wettelijk voorgeschreven wijze bewaard gebleven. Derhalve is sprake van een schending van de administratie- en bewaarplicht van artikel 52, lid 1, AWR en daarmee is de informatiebeschikking voor het jaar 2022 terecht genomen. Het Hof komt tot het oordeel dat de detailgegevens ook in de jaren 2019 tot en met 2021 niet op de daartoe wettelijk voorgeschreven wijze bewaard zijn gebleven, zodat de informatiebeschikking ook voor de jaren 2019 tot en met 2021 terecht is genomen. De schending van de administratie- en bewaarplicht is voldoende ernstig om omkering van de bewijslast te rechtvaardigen.
Kern van de zaak
Een belastingplichtige (belanghebbende) vecht een informatiebeschikking van de Inspecteur aan. De informatiebeschikking zag op meerdere belastingjaren (2019-2022). In geschil is ook of de Inspecteur alle op de zaak betrekking hebbende stukken heeft overgelegd.
Beslissing van de rechter
Het hoger beroep betreft de vraag of de Inspecteur alle relevante stukken heeft overgelegd (art. 8:42 Awb). De rechtbank had eerder het beroep gegrond verklaard, de informatiebeschikking voor 2019-2021 vernietigd en die voor 2022 gehandhaafd; de proceskosten werden forfaitair vergoed omdat geen sprake was van ernstig onzorgvuldig handelen dat een integrale vergoeding rechtvaardigt.
Impactscore
LaagDe uitspraak past binnen bestaande jurisprudentie van de Hoge Raad over informatiebeschikkingen en de overleggingsplicht van stukken; er worden geen nieuwe rechtsvragen beantwoord en het betreft een zaak van beperkte reikwijdte.
Belangrijkste punten
- 1Informatiebeschikking voor belastingjaren 2019-2021 vernietigd; die voor 2022 gehandhaafd door rechtbank
- 2Inspecteur niet aannemelijk gemaakt dat alle relevante stukken zijn overgelegd (art. 8:42 Awb)
- 3Geen integrale proceskostenvergoeding: geen sprake van ernstig onzorgvuldig handelen door de Inspecteur
- 4Informatiebeschikking hoeft niet per belastingmiddel afzonderlijk gespecificeerd te zijn; verwijzing naar boekenonderzoek voldoende (art. 52a AWR)
- 5Hoger beroep door belanghebbende ingesteld, specifiek over volledigheid van stukken in zin van art. 8:42 Awb
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak bevestigt dat een informatiebeschikking voldoende is gespecificeerd als verwezen wordt naar het boekenonderzoek en de relevante belastingmiddelen worden opgesomd (conform HR 11 december 2015). Voor de volledigheid van stukken ex art. 8:42 Awb draagt de Inspecteur de bewijslast.
Praktische impact
Belastingplichtigen die een informatiebeschikking ontvangen kunnen deze succesvol aanvechten als de Inspecteur niet alle relevante stukken overlegt, maar een integrale proceskostenvergoeding blijft moeilijk te verkrijgen zonder bewijs van ernstig onzorgvuldig overheidshandelen.
Onderwerp-impact
In belastinggeschillen over informatieverstrekking en boekenonderzoeken wordt de bewijspositie van de Inspecteur ten aanzien van de volledigheid van het dossier nader verduidelijkt.
Samenvatting
In deze belastingzaak bij het Gerechtshof Den Haag staat een informatiebeschikking van de Inspecteur centraal, die was opgelegd in het kader van een boekenonderzoek over de belastingjaren 2019 tot en met 2022. De belastingplichtige (belanghebbende) had bezwaar gemaakt tegen de informatiebeschikking, waarna beroep werd ingesteld bij de rechtbank. De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde de informatiebeschikking voor de jaren 2019 tot en met 2021, maar handhaafde die voor het jaar 2022. De inspecteur werd veroordeeld tot betaling van een forfaitaire proceskostenvergoeding van € 2.461 en tot terugbetaling van het griffierecht van € 53. Een integrale proceskostenvergoeding werd afgewezen, omdat de rechtbank niet kon vaststellen dat de Inspecteur zodanig ernstig onzorgvuldig had gehandeld dat afwijking van de forfaitaire regeling gerechtvaardigd was. Op het verweer van belanghebbende dat de informatiebeschikking onvoldoende gespecificeerd was omdat niet per belastingmiddel was aangegeven waarop zij zag, oordeelde de rechtbank dat de verwijzing naar het boekenonderzoek met opsomming van de relevante belastingmiddelen voldoende was conform artikel 52a AWR en de lijn van de Hoge Raad (HR 11 december 2015). In het hoger beroep bij het Gerechtshof Den Haag spitst het geschil zich toe op de vraag of de Inspecteur alle op de zaak betrekking hebbende stukken heeft overgelegd in de zin van artikel 8:42, lid 1, Awb. De Inspecteur had dit niet aannemelijk gemaakt, hetgeen bijdroeg aan het gegrond verklaren van het beroep in eerste aanleg. De zaak illustreert de spanning tussen de informatieverplichtingen van de belastingplichtige en de overleggingsplicht van de Inspecteur, en volgt bestaande Hoge Raad-jurisprudentie zonder nieuwe rechtsvragen te introduceren.