Eenmanszaak niet als bron van inkomen aangemerkt bij aanhoudend verlies

Samenvatting

In deze belastingzaak voor het Gerechtshof Den Haag staat centraal of de werkzaamheden van belanghebbende voor zijn eenmanszaak in 2018 als een bron van inkomen kunnen worden aangemerkt. De inspecteur ontkent dit, onder verwijzing naar een reeks van aangegeven verliezen over de jaren 2015 tot en met 2023, het nagenoeg ontbreken van opdrachtgevers (slechts één structurele opdrachtgever in de jaren 2016-2018), en het uitblijven van enig resultaat in 2024. Belanghebbende voert aan dat zijn teruglopende werkzaamheden het gevolg zijn van een herseninfarct in mei 2018 en de nadien uitgebroken coronapandemie, en dat hem dit als overmacht niet kan worden tegengeworpen. Het hof stelt voorop dat voor het bestaan van een bron van inkomen vereist is dat sprake is van deelname aan het economische verkeer, een subjectief oogmerk op voordeel, en een objectieve voordeelsverwachting. Niet in geschil is dat aan de eerste twee vereisten is voldaan. Het debat spitst zich toe op de objectieve voordeelsverwachting, die in beginsel moet worden beoordeeld aan de hand van de feiten en omstandigheden van het jaar zelf, waarbij resultaten van andere jaren aanvullende informatie kunnen bieden. Het hof oordeelt dat de objectieve voordeelsverwachting in 2018 ontbreekt. De jarenlange reeks van verliezen, het vrijwel uitblijven van nieuwe opdrachten en het ontbreken van enig positief resultaat ook na 2018 ondersteunen dit oordeel. De overmachtsituatie waarop belanghebbende zich beroept, doet aan dit objectieve oordeel niet af: de vraag of voordeel redelijkerwijs verwacht kan worden is een feitelijke toets die losstaat van de persoonlijke omstandigheden die tot de tegenvallende resultaten hebben geleid. Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard en het verzoek om schadevergoeding wordt afgewezen, nu de civiele rechter daarvoor de aangewezen weg is.