Hof Amsterdam beoordeelt gezamenlijk gezag na huiselijk geweld
ECLI:NL:GHAMS:2026:2996, Gerechtshof Amsterdam, 13-10-2026, 200.364.041/01
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)gezag en dwangsom Artikel: 1:253c lid 1 BW
Kern van de zaak
Een moeder vecht in hoger beroep de rechtbankbeslissing aan waarbij de vader mede met het ouderlijk gezag over hun kind is belast. De moeder stelt dat de vader in het verleden gewelddadig was, de communicatie structureel slecht is en de vader nauwelijks betrokken is bij de dagelijkse opvoeding. De vader verzet zich niet tegen de gezagsregeling.
Beslissing van de rechter
Op basis van de beschikbare tekst is de eindbeslissing van het hof niet volledig kenbaar; de overwegingen en het procesverloop zijn weergegeven maar de definitieve uitkomst ontbreekt in de aangeleverde tekst. Het hof beoordeelt of voldaan is aan de weigeringsgronden van artikel 1:253c lid 2 BW, namelijk of het kind klem of verloren dreigt te raken tussen de ouders.
Impactscore
LaagHet betreft een reguliere hoger beroepsprocedure inzake ouderlijk gezag bij een individueel gerechtshof; de tekst is bovendien incompleet zodat de definitieve beslissing en motivering niet volledig beoordeeld kunnen worden.
Belangrijkste punten
- 1Wettelijk kader: gezamenlijk gezag wordt op grond van art. 1:253c BW slechts afgewezen bij onaanvaardbaar klemrisico of anderszins noodzakelijke afwijzing in het belang van het kind.
- 2Moeder stelt dat vader herhaaldelijk huiselijk geweld heeft gepleegd en dat dit de communicatie en samenwerking structureel onmogelijk maakt.
- 3Eerder aangeboden hulpverleningstrajecten hebben geen verbetering gebracht; de vader heeft aangegeven geen gebruik meer te willen maken van de hulp (Uniform Hulpaanbod).
- 4Moeder betwist dat verbetering in communicatie op afzienbare termijn realistisch is, een kernvereiste voor toewijzing van gezamenlijk gezag.
- 5De vader is weinig betrokken bij de dagelijkse opvoeding van het kind, hetgeen de moeder aanvoert als extra grond voor afwijzing van gezamenlijk gezag.
Impactanalyse
Juridische impact
De zaak illustreert de toepassing van de strikte weigeringsgronden van art. 1:253c lid 2 BW in situaties van huiselijk geweld en ernstig verstoorde communicatie, maar heeft beperkte precedentwerking nu de eindbeslissing ontbreekt in de aangeleverde tekst.
Praktische impact
Voor de moeder is de uitkomst bepalend voor haar zelfstandige beslissingsbevoegdheid over het kind; voor de vader bepaalt het arrest in hoeverre hij formeel betrokken blijft bij belangrijke beslissingen in het leven van het kind.
Onderwerp-impact
In familiezaken met een achtergrond van huiselijk geweld benadrukt deze procedure het belang van een concrete toets of hulpverlening realistisch perspectief biedt op samenwerking, voordat gezamenlijk gezag wordt opgelegd.
Samenvatting
In deze procedure bij het Gerechtshof Amsterdam buigt het hof zich over de vraag of de rechtbank Noord-Holland terecht heeft beslist dat beide ouders gezamenlijk met het ouderlijk gezag over hun minderjarige kind worden belast. De moeder is in hoger beroep gekomen van de beslissing van 30 oktober 2025 en betoogt dat gezamenlijk gezag in deze situatie niet in het belang van het kind is. Haar voornaamste argumenten zijn dat de vader in het verleden meerdere keren geweld heeft gepleegd tegen haar, dat de communicatie tussen de ouders structureel moeizaam verloopt en dat eerdere en lopende hulpverleningstrajecten geen wezenlijke verbetering hebben gebracht. Bovendien heeft de vader aangegeven te stoppen met het aangeboden Uniform Hulpaanbod, waardoor de door de rechtbank verwachte verbetering op afzienbare termijn volgens de moeder niet realistisch is. Aanvullend voert zij aan dat de vader weinig betrokken is bij de dagelijkse opvoeding en zorg voor het kind, hetgeen zijn vermogen om het gezag adequaat uit te oefenen beperkt. Het juridisch kader is neergelegd in artikel 1:253c BW: gezamenlijk gezag wordt slechts geweigerd indien er een onaanvaardbaar risico bestaat dat het kind klem of verloren raakt tussen de ouders zonder uitzicht op verbetering, of afwijzing anderszins in het belang van het kind noodzakelijk is. De vader voert verweer en schaart zich achter de beslissing van de rechtbank. De aangeleverde uitspraaktekst is onvolledig: de definitieve beslissing en de volledige motivering van het hof ontbreken, waardoor geen uitsluitsel gegeven kan worden over de uitkomst. Op basis van de gepresenteerde feiten en de weigeringsgronden van de wet lijkt de vraag of het klemcriterium vervuld is, centraal te staan in de beoordeling.