Immateriële schadevergoeding toegekend wegens overschrijding redelijke termijn

Samenvatting

In deze belastingzaak heeft Gerechtshof Amsterdam de uitspraak van de rechtbank beoordeeld waarbij het beroep van belanghebbende [X] ongegrond was verklaard, maar waarbij wel een immateriële schadevergoeding was toegekend wegens overschrijding van de redelijke termijn. Het bezwaarschrift was op 25 mei 2022 ingediend bij de heffingsambtenaar. De rechtbank stelde vast dat de redelijke termijn van twee jaar voor de gecombineerde behandeling van bezwaar en beroep met afgerond zeven maanden was overschreden. Op basis van de vaste norm van € 500 per (afgerond) halfjaar overschrijding, zoals neergelegd in het overzichtsarrest van de Hoge Raad van 19 februari 2016, werd een totale vergoeding van € 1.000 toegekend. De verdeling van deze vergoeding geschiedde naar rato van de aan de respectieve instanties toerekenbare overschrijding: de heffingsambtenaar werd veroordeeld tot betaling van € 428,57 (3/7 van de totale overschrijding) en de Staat tot € 571,43 (4/7). Daarnaast werden aan beide partijen proceskosten- en griffierechtvergoedingen opgelegd van elk circa € 346. Hoewel de Staat als partij in het geding werd aangemerkt, bepaalt een beleidsregel van de Minister van Justitie en Veiligheid dat de Staat niet afzonderlijk in de gelegenheid gesteld hoeft te worden te reageren op het schadevergoedingsverzoek. De uitspraak bevat geen nieuwe rechtsvragen; zij is een routinematige toepassing van de gevestigde jurisprudentie over overschrijding van de redelijke termijn in belastingzaken. De zaak illustreert dat een ongegrond beroep op inhoudelijke gronden de aanspraak op compensatie voor termijnoverschrijding onverlet laat, wat de zelfstandige betekenis van het recht op berechting binnen een redelijke termijn onderstreept.