Hof Amsterdam: beroep ten onrechte niet-ontvankelijk verklaard door rechtbank
ECLI:NL:GHAMS:2026:2523, Gerechtshof Amsterdam, 09-07-2026, 25/1006
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)Bpm. Beroep bij de rechtbank ongegrond in plaats van niet-ontvankelijk. Op basis van bijzondere omstandigheid ondanks overschrijding redelijke termijn geen toekenning van vergoeding van immateriële schade (IMSV).
Kern van de zaak
Een belastingplichtige (belanghebbende) procedeerde via een gemachtigde tegen een naheffingsaanslag. De rechtbank verklaarde het beroep niet-ontvankelijk omdat de overgelegde machtiging niet aan de gestelde eisen zou voldoen. Belanghebbende ging in hoger beroep bij het Gerechtshof Amsterdam.
Beslissing van de rechter
Het Gerechtshof Amsterdam oordeelt dat het beroep ten onrechte niet-ontvankelijk is verklaard, omdat artikel 8:24 lid 2 Awb geen nadere eisen stelt aan een schriftelijke machtiging en omdat de rechtbank zelf heeft besloten de zaak op zitting te behandelen waarbij alsnog een recente machtiging werd overgelegd. Het Hof behandelt de zaak zelf door op grond van artikel 8:116 Awb en wijst terugwijzing naar de rechtbank af.
Impactscore
LaagDe uitspraak bevestigt bestaande rechtspraak over de toepassing van art. 8:24 lid 2 Awb en de hoorplicht en heeft geen verstrekkende precedentwerking; het betreft een feitelijke toepassing van bekende procedurele regels in een belastingzaak.
Belangrijkste punten
- 1Artikel 8:24 lid 2 Awb stelt geen inhoudelijke eisen aan een schriftelijke machtiging; de rechtbank paste dit artikel onjuist toe.
- 2Door zelf een zitting te plannen en op die zitting een geldige machtiging te accepteren, vervielen de gronden voor niet-ontvankelijkverklaring.
- 3Het Hof ziet af van terugwijzing (art. 8:116 Awb) omdat nadere behandeling door de rechtbank niet nodig is.
- 4De stelling dat de inspecteur gehouden is eindeloos te blijven proberen een hoorgesprek te laten plaatsvinden, wordt verworpen.
- 5De klacht over schending van het Unierechtelijke verdedigingsbeginsel als grond voor vernietiging van de naheffingsaanslag wordt eveneens verworpen.
Impactanalyse
Juridische impact
De uitspraak verduidelijkt dat artikel 8:24 lid 2 Awb geen formele inhoudseisen aan een schriftelijke machtiging stelt, en dat een rechtbank die ondanks een verzuim toch een zitting belegt, daarmee de grond voor niet-ontvankelijkverklaring laat vervallen. Dit biedt rechtszekerheid voor gemachtigden in belastingprocedures.
Praktische impact
Belastingplichtigen en hun gemachtigden hoeven bij het indienen van een machtiging geen zware vormvereisten in acht te nemen zolang de machtiging schriftelijk is; een niet-ontvankelijkheid op puur formele gronden is minder snel gerechtvaardigd als de rechter zelf een zitting uitschrijft.
Onderwerp-impact
In belastinggeschillen over naheffingsaanslagen wordt benadrukt dat de hoorplicht van de inspecteur niet zo ver reikt dat hij eindeloos nieuwe pogingen moet ondernemen; ook het Unierechtelijke verdedigingsbeginsel biedt hiervoor geen aanknopingspunt.
Samenvatting
In deze hoger beroepsprocedure bij het Gerechtshof Amsterdam stond centraal of de rechtbank het beroep van belanghebbende terecht niet-ontvankelijk had verklaard wegens een ontoereikende machtiging, en of de naheffingsaanslag overigens terecht was vastgesteld. De rechtbank had het beroep niet-ontvankelijk verklaard omdat de door de gemachtigde overgelegde schriftelijke machtiging naar haar oordeel niet voldeed aan de eisen van artikel 8:24 lid 2 Awb. Het Gerechtshof Amsterdam stelt vast dat dit oordeel rechtens onjuist is: artikel 8:24 lid 2 Awb stelt namelijk geen inhoudelijke of vormvereisten aan een schriftelijke machtiging. Bovendien had de rechtbank zelf besloten de zaak op zitting te behandelen, waarbij alsnog een recente geldige machtiging werd overgelegd. Daarmee was de grond voor niet-ontvankelijkverklaring komen te vervallen. Het Hof verklaart het beroep dan ook alsnog ontvankelijk. Op grond van artikel 8:116 Awb ziet het Hof af van terugwijzing naar de rechtbank, omdat een nadere behandeling aldaar niet noodzakelijk is en de inspecteur evenmin terugwijzing wenst. Het door belanghebbende aangevoerde belang bij terugwijzing — het kunnen afwachten van lopende cassatieprocedures — staat los van de inhoudelijke behandeling van de zaak en rechtvaardigt terugwijzing niet. Inhoudelijk verwerpt het Hof de stelling dat de inspecteur verplicht zou zijn telkens nieuwe hoorpogingen te ondernemen totdat de belanghebbende of zijn gemachtigde verschijnt: een dergelijke vergaande verplichting vloeit noch uit nationaal recht noch uit het Unierecht voort. Ook de klacht dat de naheffingsaanslag vernietigd moet worden wegens schending van het Unierechtelijke verdedigingsbeginsel, wordt verworpen. De uitspraak bevestigt daarmee helder de grenzen van procedurele verplichtingen in het belastingprocesrecht.