Werkruimte thuis mag zakelijk worden geëtiketteerd zonder splitsingseis
ECLI:NL:GHAMS:2026:2129, Gerechtshof Amsterdam, 30-06-2026, 25/845
Inhoudsindicatie
(officieel, Rechtspraak.nl)IB/PVV 2018. In geschil is of een praktijkruimte in 2018 tot het ondernemingsvermogen van belanghebbende behoort en of belanghebbende recht heeft op investeringsaftrek en willekeurige afschrijving. Daarvoor is bepalend of de door belanghebbende in haar aangifte opgenomen werkruimte in het jaar 2018 op de balans van de door haar gedreven onderneming als ondernemingsvermogen/bedrijfsmiddel kan worden geactiveerd, en of ter zake van dat bedrijfsmiddel de uitsluitingsbepaling van artikel 3.45, eerste lid, onderdeel c, Wet IB 2001 van toepassing is.
Kern van de zaak
Een belastingplichtige (eiseres) rekende een werkruimte in haar woning tot het ondernemingsvermogen via een administratieve splitsing. De Belastingdienst betwistte dit omdat de werkruimte niet zelfstandig rendabel te maken was en niet kwalificeerde als 'kwalificerende werkruimte'. De zaak draait om de vraag of een deel van een niet-gesplitst pand zakelijk geëtiketteerd mag worden.
Beslissing van de rechter
Het Gerechtshof Amsterdam oordeelt dat eiseres de werkruimte terecht tot het ondernemingsvermogen heeft gerekend. De doorslaggevende reden is dat een belastingplichtige binnen de grenzen der redelijkheid vrij is een deel van een pand zakelijk te etiketteren, ook zonder juridische splitsing of zelfstandige rendeerbaarheid, en dat de vereiste van een 'kwalificerende werkruimte' hiervoor niet geldt.
Impactscore
MiddelDe uitspraak bevestigt en verduidelijkt bestaande rechtspraak van de Hoge Raad over vermogensetikettering, maar stelt geen geheel nieuwe rechtsregels. De praktische relevantie voor thuiswerkende ondernemers is reëel, maar de uitspraak is afkomstig van een hof en cassatie is mogelijk.
Belangrijkste punten
- 1De wilsleer is leidend: de keuze van de belastingplichtige voor zakelijke etikettering is in beginsel beslissend, tenzij de grenzen der redelijkheid worden overschreden (HR 17 september 2010).
- 2Een juridische splitsing in appartementsrechten of zelfstandige rendeerbaarheid is geen vereiste voor zakelijke etikettering van een deel van een pand.
- 3Het vereiste van een 'kwalificerende werkruimte' (zoals bij de terbeschikkingstellingsregeling of box 1-aftrek) geldt niet voor de vermogensetiketteringskeuze.
- 4Een administratieve splitsing door de belastingplichtige volstaat om het zakelijke karakter van de werkruimte tot uitdrukking te brengen.
- 5Niet aannemelijk is geworden dat eiseres met de zakelijke etikettering de grenzen der redelijkheid heeft overschreden.
Impactanalyse
Juridische impact
Deze uitspraak verduidelijkt dat de vermogensetiketteringsregels voor gemengde panden ruimer zijn dan de fiscale werkruimteregelingen, en dat zelfstandige rendeerbaarheid geen zelfstandig vereiste is voor zakelijke etikettering van een deel van een woning. Dit kan gevolgen hebben voor de behandeling van vergelijkbare gevallen in de inkomstenbelasting.
Praktische impact
Ondernemers die vanuit huis werken kunnen een werkruimte zakelijk etiketteren via een administratieve splitsing, zonder dat die ruimte juridisch gesplitst of zelfstandig rendabel hoeft te zijn. Dit biedt meer fiscale flexibiliteit bij de behandeling van gemengde onroerende zaken.
Onderwerp-impact
Voor IB-ondernemers met een eigen woning die (deels) zakelijk wordt gebruikt, vergroot deze uitspraak de mogelijkheden om een werkruimte tot het ondernemingsvermogen te rekenen, met bijbehorende fiscale gevolgen zoals aftrekbaarheid van kosten en belastbaarheid van boekwinst.
Samenvatting
In deze belastingzaak voor het Gerechtshof Amsterdam stond centraal de vraag of een belastingplichtige (eiseres), een IB-ondernemer, een werkruimte in haar woning terecht tot het ondernemingsvermogen had gerekend door middel van een administratieve splitsing. De Belastingdienst betwistte dit standpunt, primair omdat de werkruimte niet zelfstandig rendabel te maken zou zijn en omdat geen sprake was van een zogenoemde 'kwalificerende werkruimte' in fiscale zin. Het hof stelt voorop dat bij de vermogensetikettering van (gemengde) panden de wil van de belastingplichtige in beginsel beslissend is, tenzij daarmee de grenzen der redelijkheid worden overschreden. Dit beginsel vloeit voort uit vaste jurisprudentie van de Hoge Raad, waaronder het arrest van 17 september 2010. Het hof oordeelt vervolgens dat uit deze jurisprudentie niet kan worden afgeleid dat zakelijke etikettering van een gedeelte van een pand afhankelijk is van juridische splitsing in appartementsrechten, zelfstandige rendeerbaarheid, of het voldoen aan de eisen van een kwalificerende werkruimte. De belastingplichtige heeft een vrije keuze om — met inachtneming van de grenzen der redelijkheid — een deel van haar woning zakelijk aan te merken. Eiseres heeft die keuze gemaakt door een administratieve splitsing door te voeren tussen de werkruimte en het overige deel van de woning. Het hof acht deze keuze niet in strijd met de grenzen der redelijkheid. Ook is niet aannemelijk geworden dat de zakelijke etikettering anderszins ongeoorloofd was. De uitspraak verduidelijkt daarmee dat de vermogensetiketteringsregels voor gemengde panden losstaand zijn van de specifieke fiscale werkruimteregelingen, en biedt thuiswerkende ondernemers meer ruimte om een werkruimte zakelijk te etiketteren zonder aan extra formele vereisten te voldoen.