ECLI:NL:HR:2026:1853, Hoge Raad, 10-11-2026, 24/02507

Medeplegen wederrechtelijke vrijheidsberoving (art. 282.1 Sr) en medeplegen afpersing (art. 317.3 Sr jo. 312.2.2 Sr). Vrijspraak in eerste aanleg. Bewijsklachten. 1. Kan uit bewijsmiddelen worden afgeleid dat verdachte en medeverdachte de aangever “niet vrijwillig” in auto hebben doen plaatsnemen? 2. Kan uit b.m. worden afgeleid dat “op dreigende/dwingende toon” tegen aangever is gezegd dat hij € 20.000 moest geven? HR: Om redenen vermeld in CAG leidt middel niet tot cassatie. CAG: Ad 1. In het licht van hetgeen daarover in cassatie is aangevoerd en gelet op de door hof in zijn nadere bewijsoverwegingen vastgestelde feiten en omstandigheden in samenhang bezien, is ‘s hofs oordeel niet ontoereikend gemotiveerd. Uit het worden vastgepakt en het gillen blijkt reeds in voldoende mate dat voltooiing van het door aangever de auto ingaan niet vrijwillig was en dat hij bovendien niet vrijwillig in midden van auto heeft plaatsgenomen maar na daartoe door verdachte, die hem had vastgepakt, te zijn geïnstrueerd. Ad 2. Blijkens de voor bewijs gebruikte verklaring van aangever heeft verdachte tegen hem gezegd dat hem “niks ging gebeuren als ik hem 20.000 euro zou geven”. Daaruit heeft hof kunnen afleiden dat verdachte “op dreigende/dwingende toon” tegen aangever heeft gezegd dat hij € 20.000 moest geven. Immers, uit hetgeen verdachte heeft gezegd blijkt dat (zou aangever niet voldoen aan de door verdachte gestelde voorwaarde) aangever wel iets zou gebeuren. Het is evident dat verdachte daarbij doelde op aanwenden van geweld, hetgeen zonder meer dreigend en/of dwingend is. Ondersteuning van een en ander blijkt uit de voor bewijs gebruikte verklaring van medeverdachte, inhoudende: “Hij was bang want hij zag 3 mensen voor zich. […] We waren aan het praten dat hij die jongen zijn geld moest geven.” Volgt verwerping.