ECLI:NL:HR:2026:1376, Hoge Raad, 01-09-2026, 25/00664

Aanwezig hebben van 1,5 gram cocaïne op Schiphol door verdachte die buiten vertrekhal 1 in auto zit te wachten, art. 2.C Opiumwet. Verweer dat verdachte onrechtmatig is gefouilleerd, zodat vondst van cocaïne bij die fouillering niet voor bewijs kan worden gebruikt. Was Koninklijke marechaussee bevoegd verdachte te fouilleren o.g.v. art. 52.5 WWM? Art. 52.5 WWM bepaalt dat daarin opgenomen fouilleringsbevoegdheid geldt t.a.v. “persoon die zich bevindt op een bij regeling van Onze Minister aangewezen luchthaven”. Art. 1 Regeling fouilleerbevoegdheid luchthavens wijst Schiphol aan als zo’n luchthaven. Wet en regeling bevatten daarbij geen beperking tot bepaald deel van terrein van Schiphol. Ook uit totstandkomingsgeschiedenis van art. 52 WWM volgt dat fouilleringsbevoegdheid geldt op “geheel luchtvaartterrein”. Daaronder vallen o.g.v. art. 1.2.1.1 Luchthavenindelingbesluit Schiphol en bijlage 1 bij dat besluit ook plekken die bestemd zijn voor direct ophalen of afzetten van passagiers ter hoogte van vertrekhal 1. Hof heeft vastgesteld dat verdachte is staande gehouden ter hoogte van vertrekhal 1 nadat hij daar enige tijd stilstond op plek bestemd voor direct ophalen of afzetten van passagiers. ‘s Hofs oordeel dat verdachte op die plaats mocht worden gefouilleerd o.g.v. art. 52 lid 5 WWM getuigt (in het licht van wat hiervoor is vooropgesteld) niet van onjuiste rechtsopvatting en is niet onbegrijpelijk. Volgt verwerping.