ECLI:NL:HR:2026:1354, Hoge Raad, 25-08-2026, 24/03630

Economische zaak. Zich met motorvoertuig bevinden in stiltegebied buiten voor gemotoriseerd verkeer opengestelde wegen of terreinen, art. 2.44.1 jo. 9.1 Interim omgevingsverordening Noord-Brabant en art, 1.2.1 (oud) Wet milieubeheer. Vrijspraak in eerste aanleg. Bewijsklacht. Verweer dat verdachte geen schuld heeft aan tlgd. en niet verwijtbaar heeft gehandeld omdat hij niet wist dat hij in stiltegebied reed. HR: Om redenen vermeld in CAG leidt middel niet tot cassatie. CAG: Hof heeft verdachte vrijgesproken van “opzettelijk” overtreden van art. 2.44 Interim omgevingsverordening Noord-Brabant, omdat hof niet heeft kunnen vaststellen dat verdachte opzettelijk stiltegebied is ingereden. Het is volgens hof immers niet duidelijk geworden of stiltegebied met bord bij toegangsweg was aangeduid. Bewezenverklaarde levert daarmee geen misdrijf maar overtreding op en bevat geen “schuld” als bestanddeel. Verwijtbaarheid wordt in dit geval verondersteld en slechts aannemelijkheid van afwezigheid van alle schuld leidt tot niet aansprakelijkheid. Vaststelling dat verdachte met zijn motorfiets in stiltegebied is aangetroffen, is daarom in beginsel voldoende voor bewezenverklaring van overtreding. Verder heeft hof in reactie op verweer overwogen dat verdachte wel degelijk iets te verwijten viel, omdat hij vanaf verharde weg een onverhard zandpad in bos is ingereden en hij er op bedacht had moeten zijn dat hij zich toen niet z.m. in gebied bevond waar hij met zijn motorrijtuig mocht rijden, terwijl toen hij vervolgens bij verbodsbord voor toegang met motorrijtuig kwam, is doorgereden. Daarmee heeft hof kennelijk tot uitdrukking willen brengen dat van afwezigheid van alle schuld geen sprake was. Hof heeft gelet op voorgaande voorbij mogen gaan aan verweer. Volgt verwerping.